Wat een week! De chaos was compleet: scholen dagenlang of de volledige week gesloten, Edinburgh airport gesloten, Forth Road Bridge voor het eerst in minimum 20 jaar gesloten, de strengste winter in 45 jaar…Het zijn maar een paar feiten/krantenkoppen die deze week Schotland beheersten. En wat was daar de oorzaak van? Jawel…een beetje veel sneeuw…I absolutely loved it! J
Op maandagochtend stak ik na het ontbijt de computer aan om nog wat verder te werken aan de powerpointpresentatie voor zooltherapie en zag op facebook verschijnen dat QMU gesloten was. Ik was niet van plan geweest ’s middags naar de les van Derek te gaan, maar dit nieuws was toch iets dat ik niet had verwacht! Reden te meer om in de namiddag (na gedisciplineerd thuis te blijven in het weekend) mijn camera te nemen en naar het centrum te trekken om wat foto’s te maken. Enorm verbaasd was ik toen ik zag dat de hoeveelheid sneeuw in het centrum groter was dan in Leith, en verwonderd was ik over de pracht die dit witte tapijt met zich meebracht. Mijn mond viel er werkelijk van open en blij als een kind liep ik rond en nam naar hartenlust foto’s.
 |
| Duidelijk in een sneeuwbui getrokken |
Ik liep langs Scott Monument en de ‘German market’, langs de ‘National galleries’ tot ik helaas tot de vaststelling kwam dat Princes gardens waren afgesloten. Ik weet niet of dit door de sneeuwval of het naderende donker kwam, maar ik liet het niet aan mijn hart komen en liep dan langs Princes Street verder richting West End. Steeds meer verbazing over sneeuwpracht naarmate ik dichter bij het kasteel kwam…en toen kregen we een nieuwe sneeuwvlaag over ons heen. Ik moest als het ware even schuilen in een bushokje! Een nieuw moment van ‘breathtaking beauty’ kwam er toen de verlichting werd aangestoken. Wat is Edinburgh sfeervol in kersttijd (anders ook, maar nu zelfs sprookjesachtig)! Ik liep terug naar de German market en warmde even op tussen de kraampjes waar heel wat lekkers wordt verkocht. Maar er waren ook een aantal hutjes waar ze erg mooie spulletjes hadden; ik moet dus zeker nog eens terug! Ik daalde af naar ‘Winterwonderland’ waarin de ijspiste is gelegen, wellicht ieders favoriete attractie! Met Christmas carols bulderend uit de luidsprekers, sfeervolle verlichting en vele blije gezichten, was dit de ideale plaats om even gewoon te vertoeven en op te gaan in het moment. Om toch niet volledig te bevriezen, zette ik mijn tocht verder richting Waverly Bridge waar ik nog slechts enkele foto’s kon maken van de schitterend verlichte bomen. Mijn geheugenkaartje was vol, dus zat er niets anders op dan huiswaarts te keren. Op de terugweg naar St-James Centre sprong ik nog binnen bij New Look waar ik een decoratieve riem kocht. Tim moest vroeg eten omdat hij naar een meeting moest, maar ik besliste wat later te eten zodat ik eerst de resultaten van mijn namiddagje fotograferen kon bewonderen. Ik belandde rond 19u30 bij Rosie in de zetel, at mijn lasagne met smaak op en zapte daarna over en weer op zoek naar iets interessants. Uiteindelijk (nadat Tim al terug thuis was) bleef ik kijken naar een programma waarin 2 rebelse Engelse tieners voor een week bij ‘strenge’ ouders werden ondergebracht in Nederland. Interessant om zien en soms wat grappig ook. Een nieuwe “snow update” op de site van QMU kondigde aan dat ook op dinsdag de campus gesloten zou blijven, wat dus maakte dat ik geen les zou hebben in de voormiddag. Zalig! Ik keek nog wat naar Sweeny Todd omwille van het feit dat Johnny Depp erin speelde, maar ik vond het zingen eigenlijk maar niets waardoor ik niet lang volhield.
Op dinsdag moest ik dus niet per se opstaan en dat deed ik dus ook niet. Na het ontbijt probeerde ik nog wat verder te werken aan de powerpoint en voelde de drang enkele beelden van de winterse taferelen te delen met ons mama. Na vlug een toastje te hebben geknabbeld, vertrok ik naar Inchkeith house. Ik geraakte er behoorlijk vlot maar was blijkbaar een van de weinigen. Veel patiënten hadden uiteraard afgebeld, enkele studenten kwamen niet opdagen omdat ze letterlijk thuis ingesneeuwd waren en de patiënten die kwamen opdagen werden gevraagd om vroeger langs te komen. Nieuw was dat Andrea een van de ‘staffmembers’ was in de namiddag (normaal enkel in de voormiddag) wat weer voor schattige momenten zorgde. Alice en ik deelden een patiënt (omdat er zo weinig waren) en wanneer Andrea kwam kijken hoe we opschoten met ons werk, kon de patiënte maar moeilijk geloven dat hij een staffmember was. Wanneer hij dan nog eens op zijn schattige manier met ‘ciao’ afscheid van haar nam, was ze merkbaar gecharmeerd. Maar wie is dat niet… Eens de meeste patiënten de deur uit waren, ging Andrea een demonstratie geven over hoe je je ‘joint-assessment’ moet doen. Ik offerde me op om een verruca-patiënte voor mijn rekening te nemen. We hadden een fijne conversatie terwijl ik rustig het opgedroogde zilvernitraat wegschraapte. Sara kwam even kijken en schraapte nog meer weg (tot de echte maceratie van de huid zichtbaar werd), waarna ik opnieuw zilvernitraat mocht aanbrengen. De patiënte vond het uiterst pijnlijk, maar ik probeerde het zilvernitraat zo goed mogelijk in de weefsels te wrijven want alleen maar op die manier kun je resultaat hebben. Om 16u was ik klaar en alleen Robert, Sharon en Sara waren nog in de clinic; de rest van de studenten was al naar huis. Sara had er blijkbaar 3u over gedaan om vanuit Fife tot in clinic te geraken en was een beetje “desperate” om naar huis te gaan, want ook dat zou weer wat tijd in beslag nemen…Ik was thuis in no time en had dus nog even tijd om te bekomen vooraleer we naar Jack en Jane zouden gaan voor het avondmaal (18u30). Ze hadden Tim, Jan en mezelf uitgenodigd omdat Jan normaal gezien op die dag thuis zou komen van Londen en ze dan niet zou hoeven te koken. Maar Jan had beslist in Londen te blijven (wegens het winterweer) maar het was St-Andrews Day, dus ging het etentje nog steeds door. We namen plaats in de cosy keuken met brandend haardvuur en aten werkelijk ‘a delicious meal’. Eerst was er soep (pompoen of butternut squash met wat sinaasappel) met crouton’tjes, daarna waren er kippenbilletjes met witte bonen, broccoli en sweet potatoes, en als dessert een warme banaan met Ben&Jerry’s ijs. MMMMmmmmmmm! Het was een gezellige avond; Jack en Jane zijn warme mensen. Rond 21u45 keerden we huiswaarts (het begon opnieuw te sneeuwen) waar Rosie op ons zat te wachten. Tim ging nog met haar tot aan het park en ik kroop in mijn cosy pyjama, klaar om een nieuwe koude nacht tegemoet te gaan.
Woensdag moest ik wachten op een berichtje van Alice om te vernemen dat MSK clinic in de namiddag en nailsurgery op donderdagochtend niet door zou gaan. Ik werkte dus wat voor school, maakte opnieuw een paar kaartjes vertrekkensklaar en nam die mee op mijn weg naar het centrum. Tegen de tijd dat ik daar aankwam, moest ik alweer dringend plassen (misschien iets te veel engelse thee gedronken) waardoor ik het St-James Centre binnenging op zoek naar een wc. Die vond ik uiteindelijk ook, maar wel aan de volledig andere kant dan waar ik mij origineel bevond…Nadat dit achter de rug was, vervolgde ik mijn tocht naar Calton Hill. Daar wachtte de uitdaging om de trappen te beklimmen die volledig ondergesneeuwd en glad waren! Eenmaal boven kon ik de winterpracht amper bevatten! Onwaarschijnlijk mooi! Ik nam er dus naar hartenlust foto’s; liep in het rond en terug,…en nam een foto van een Japanner met de skyline van Edinburgh die hij ‘perfect!’ vond. In de verte zag je heuse sneeuwstormen plaatsvinden en er kwam ook eentje recht op mij af!
 |
| De trappen |
 |
| Sneeuwpracht |
 |
| Breathtaking |
 |
| Een beetje sneeuw... |
 |
| Sneeuw zet aan tot sneeuwpret! Maar dit vond ik werkelijk kunst! |
 |
| Arthur's Seat getranformeerd tot een waar skiparadijs |
 |
| Deze zwarte poedel vond de sneeuw super! |
 |
| Even bewijzen dat ik mij wel degelijk tussen deze sneeuwpracht bevond |
 |
| Dat is nu een sneeuwwolk in actie |
 |
| En dit kwam recht op mij af... |
 |
Donderdag moest ik dus (weer) niet opstaan en ook al stond mijn wekker, geen kans dat ik kan opstaan als ik niet écht moet…Het was dus weer 10u vooraleer het ontbijt achter de kiezen was en ik kon beginnen werken. Ik hield me wat bezig met weer een andere taak en ging rond 12u naar beneden voor mijn lunchpauze. Ik schilde nog vlug wat patatten en vertrok daarna richting Inchkeith house. Tot mijn verbazing waren er deze keer weinig studenten die niet kwamen opdagen, maar het aantal patiënten was eerder beperkt. Ik deelde een patiënt met Jennifer en misschien maar goed ook (qua time-management) want er hing een serieus geurtje aan…Veel meer dan nagels knippen en wat callusreductie was niet nodig. Alice nam daarna mijn voeten onder handen; knipte mijn nagels en reduceerde nogmaals het zilvernitraat. Er is hoop dat 2 van mijn 5 verruca’s zijn verdwenen (omwille van de ‘striations’ die nu rechtdoor lopen en niet ‘eromheen’) maar dat zullen we nog moeten afwachten. Opnieuw een applicatie dus met zilvernitraat en het piekte een beetje. Goed nieuws denk ik dan; zo dringt het tenminste in het weefsel! Studenten vloeiden af maar ik bleef volharden en bleef tot de laatste snik. Helaas opnieuw geen enthousiastelingen gevonden voor een sneeuwgevecht of eender welke andere sneeuwpret. Misschien ligt het aan het feit dat zij misschien gemiddeld iets vaker sneeuw zien dan ik, want ook Derek (die van Spaanse origine is) is gefascineerd door de sneeuw. Hij wilde snel naar huis zodat hij verder kon bouwen aan zijn iglo in de tuin…Haha! Hij toonde een foto op zijn gsm en trok daarna een foto van onze ondergesneeuwde parking om thuis wellicht aan zijn kindjes te tonen… Wanneer ik thuiskwam ging Tim bijna vertrekken naar zijn meeting. Ik sneed wat worteltjes maar vond het nog te vroeg om die te koken. Ik begon dan maar aan een uitdaging: iets maken met butternut squach. Met melige (maar mooie!) muziek op de achtergrond aan een redelijk hoog volume, werkte ik aan een soepje. Wat een zalige ontspanning was dat! En het resultaat mocht er ook best zijn. Na genoten te hebben van mijn zelfgekookte avondmaal, nam ik met Rosie plaats in de zetel en keek naar het nieuws die natuurlijk quasi volledig gewijd werd aan de sneeuw. Ik had daarna de intentie om nog wat te werken, maar eens de computer was opgestart, had ik steeds minder zin om ook effectief nog iets te doen. Ik haalde Rosie erbij en werkte opnieuw mijn blog wat bij.
Vrijdag lukte het vrij goed om op te staan want ik had eigenlijk nog wat tijd op overschot! Mooi op tijd in Inchkeith house dus waarna ik een unit uitkoos en een patiënt werd toebedeeld. Omdat er zo weinig studenten aanwezig waren, kon ik bijna niet anders dan die patiënt alleen voor mijn rekening te nemen. Alles verliep vlot; het was opnieuw een vriendelijke meneer. Helaas zijn het op vrijdag hoog risicopatiënten, dus ook deze meneer nam een waslijst aan medicatie voor een andere waslijst van aandoeningen. Dan weet je weer dat je gelukkig mag zijn om ‘gezond’ te zijn. Mijn eerste patiënt was de deur nog maar uit, of ik kreeg al een nieuwe patiëntenkaart in mijn handen geduwd. Ik ging ervoor en erg moeilijk waren de voeten niet; de medische geschiedenis daarentegen was een andere zaak. Moe maar voldaan sloot ik de ochtend af en ging lunchen in de daarvoor bestemde ruimte waar de gesprekken gingen over de ‘mad world waarin wij leven’. De namiddag beloofde opnieuw druk te worden, want meer patiënten dan studenten. Ik kreeg een patiëntenkaart van een “nieuwe patiënt”. Omdat ik nog niet eerder een totaal nieuwe patiënt (= voor het eerst naar Inchkeith house komen) voor mijn rekening had genomen, was ik niet op de hoogte van de procedure die daarvoor in acht werd genomen. Christine was zo vriendelijk die patiënt met mij te delen. Het was een man met een drugs- en alcoholverleden die verhalen vertelde waarvan je denkt dat die enkel in films voorkomen. Indrukwekkend, maar ik werd weggeroepen…een nieuwe patiënt was binnengekomen en niemand anders was ‘vrij’. De man was opnieuw vriendelijk en onnoemelijk goed gezind want af en toe zette hij een deuntje in. Aan de nagels kon ik helaas niet veel knippen (want zo dik), maar aan de eelt en likdoorns kon ik mijn hartje ophalen. Ik bleef zo goed als laatste over; de clinic sloot haar deuren om 16u. Ik ging erg moe maar zeer tevreden over mijn ‘durf van de dag’ naar huis, waar ik Rosie alleen thuis in het donker vond. Omdat ik zelf wel wat frisse lucht kon gebruiken, besliste ik met haar een wandeling te gaan maken. Tot grote vreugde van ons zotte doos natuurlijk want ze sprong letterlijk een gat in de lucht. Net toen we de deur openden, kwam Tim thuis van boodschappen, verrast te zien dat ik met Rosie zou gaan wandelen. We stapten door Dudley Crescent, Dudley terrace, Dudley Gardens, doorheen het park en terug via Dudley Crescent. We hadden er deugd van gehad, zo door de krakende sneeuw…In totaal hebben we hier (dichtbij zee) toch een 20-tal centimeter gekregen; elders was er meer. Omdat Tim de avond ervoor zo laat thuis was, had hij zijn zalm niet meer opgegeten. Ik moest dus enkel voor mezelf zorgen en maakte pasta met pesto. Omdat ik zo moe was, voelde ik dat ik geen werk meer gedaan ging krijgen en ik maar ‘voor de computer zou hangen’. Ik besliste een van de films te bekijken die beneden op tafel lagen omdat Tim ze dubbel heeft. Mijn keuze viel op Ice age 2 omdat het nogal luchtige materie is. Samen met Rosie op de zetel, genoot ik van onderuitgezakt luieren. Nadat de film ten einde was, begon ik nog wat te zappen en kwam op ‘In Bruges’ terecht. Wat een teleurstelling was me dat! Een slecht (of zelfs geen) verhaal, Brugge wordt absoluut niet goed in beeld gebracht,…kortom: NOT IMPRESSED!
Zaterdag stond ik niet te vroeg, maar ook niet te laat op. Om 10u begon ik de Shephards pie te koken die ik beloofd had te maken. Ik nam er mijn tijd voor, met muziek op de achtergrond en het hoofd volledig leeg…Tot 13u was ik eraan bezig, waarna ik de keuken wat opruimde, mijn was ophing, een andere in het machine stak en wat ging werken voor school. Of ik ook daadwerkelijk iets gedaan heb gekregen, weet ik al niet meer, maar rond 17u had ik mama aan de lijn via Skype. Ik kreeg een sneeuwupdate van België en zij een van hier. Helaas was de dooi hier ingezet, tot mijn grote spijt… Rond 18u ging ik dan de Shephard’s pie in de oven zetten en daarna nog even onder de grill voor een mooi korstje. ’t Was goed gelukt, al zeg ik het zelf. Tim was blijkbaar uitgehongerd, want na een eerste rijkelijke bediening (1/3 van de grote schotel) ging hij nog bijhalen. Mijn idee om van die schotel twee keer te kunnen eten, was daarbij dan ook compleet van tafel geveegd… Nadat de dansers in Strictly come dancing weer het beste van zichzelf hadden gegeven (deze week op filmmuziek), trok ik naar boven om naar X-factor te kijken. Het was de moeite; elke kandidaat moest twee nummers zingen. De inzet was niet min: een plaats in de finale van volgende week. Opnieuw zapte ik nadat de show was afgelopen en kwam terecht op ‘Slumdog millionaire’, een film die mij –in tegenstelling tot die van de dag ervoor- wel aan de tv gekluisterd hield. Onder de indruk van de film kroop ik in bed, waar ik opnieuw (de laatste tijd wel vaker) last had om in slaap te geraken.
Zondagochtend was ik al vroeg wakker geweest, maar omdat de verwarming nog niet brandde, bleef ik liggen. Het werd een aaneenschakeling van korte slaapjes, tot ik rond 9u15 opstond. Na het ontbijt kroop ik achter mijn computer en maakte al mijn stagedocumenten printklaar. Rond het middaguur ging ik beneden een blik soep en een toastje eten, waarna ik me klaarmaakte om naar het centrum te vertrekken. Ik liep langsheen Princes Street en liep winkel in, winkel uit. Druk was het wel; Christmas-shopping volop aan de gang en door de sneeuw was dat de laatste tijd niet erg evident. Rond 18u kwam ik thuis; Tim had de kip al gebraden en ‘liet het rusten’. Ik deed ondertussen nog zo goed als mijn volledige strijk en na het eten was het tijd voor de resultaten van Strictly come dancing. Na tien weken onafgebroken hilariteit over de dansprestaties van Anne Widdecombe (moet je maar eens You Tube’en) werd ze er nu toch uitgestemd. Daarna was het tijd voor de extra spannende X-factor waar helaas Mary er werd uitgestemd. Het was ergens te verwachten, maar ik vond het toch jammer want ze is een ferme madam met een ferme stem. Ze komt er wel. Tegen 21u kwam Tim me uit de zetel schoppen om naar zijn programma te kunnen kijken, waarna ik me tot middernacht bezighield met het verder schrijven aan mijn blog en het uploaden van foto's.
Met ernstige pijn in het hart ga ik de laatste week van mijn avontuur in Edinburgh tegemoet. Maar dit kan en mag het einde niet zijn; daarvoor is Edinburgh een te groot deel van mezelf geworden.
Ik hoop dat ik jullie heb kunnen betoveren met al deze sneeuwpracht. Ik moet zeggen dat ik -bij het herbekijken en uploaden van de foto's - opnieuw het "wow-gevoel" kreeg als toen ik eerder deze week op pad ging met mijn camera...
Een hele dikke zoen!
xxx
Met ernstige pijn in het hart ga ik de laatste week van mijn avontuur in Edinburgh tegemoet. Maar dit kan en mag het einde niet zijn; daarvoor is Edinburgh een te groot deel van mezelf geworden.
Ik hoop dat ik jullie heb kunnen betoveren met al deze sneeuwpracht. Ik moet zeggen dat ik -bij het herbekijken en uploaden van de foto's - opnieuw het "wow-gevoel" kreeg als toen ik eerder deze week op pad ging met mijn camera...
Een hele dikke zoen!
xxx
