Let it snow...

Een nieuwe week, een nieuw verhaal…

Op maandag vierde ik mijn 22^Ste verjaardag. Ik stond op, maakte me klaar en vond bij het ontbijt een mooie kaart met een Rosie-achtige hond op en een pakje. Het bleek een wereldbol te zijn waarop een kaart van Edinburgh is te vinden. Ik vond het een erg leuk geschenk; een echte souvenir aan mijn tijd hier. Na het ontbijt vertrok ik naar Asda om een doos Quality Street te kopen om dinsdag te trakteren in clinic. Daarna zette ik koers naar Ocean Terminal op zoek naar schoenen en wat accessoires om mijn outfit voor ’s avonds een beetje op te fleuren. Nadat ik in Ocean Terminal niet gevonden had wat ik zocht, keerde ik terug naar huis, zette mijn gerief af en at wat soep en een toastje. ’t Centrum was mijn volgende doel want ik had nog steeds geen schoenen! Dus St-James Centre binnengestapt en bij ‘Garage Shoes’ een paar gekocht die niet té hoog waren en waar dus nog mee te stappen viel. Rond 17u kwam ik terug thuis, besliste wat ik zou aantrekken en at toen nog een stukje van de chocolate fudge cake (met 1 kaarsje op) die Tim speciaal voor mijn verjaardag was gaan halen. Rond 18u30 vertrok ik naar de bus, waar ik nog een tijdje moest wachten op de ‘juiste’ bus om daarna aan St-Andrews Square af te stappen en mijn weg te zoeken naar Bar Napoli in Hanover Street. Daar wachtten Ruth, Vaji, Hong, Light en Kirsty om samen gezellig te dineren. Het was een multicultureel onderonsje met allesbehalve leeftijdsgenoten, maar het was o zo plezant!

Kirsty, Ruth en mezelf



Light- ik - Kirsty

Ze hadden ook allemaal samengelegd voor een écht heel mooi cadeau: een quaich. Het is een zilveren drinkbeker met Keltische tekens, iets typisch Schots. ’t Is hier de traditie om die ‘cup’ met whisky te vullen en die met je echtgenoot te delen wanneer je trouwt. Het wordt ook beschreven als een vriendschapsbeker; ik vond het een héél mooi gebaar. Ook dit is dus iets waar ik aan zal vasthouden voor de rest van mijn leven… Nadat we allemaal volledig ‘stuffed’ van tafel kwamen, vertrok iedereen (behalve Ruth en mezelf) naar huis. Wij zetten onze tocht verder naar Lulu’s in George Street, een ondergrondse club die nog niet open was…We wandelden dus nog wat rond, babbelden over koetjes en kalfjes en eens we binnen mochten zetten we daar onze babbel verder. Rond 23u30 kwamen dan de drie Ierse podo-gasten (Adam, Chris en Simon) binnen met Amy en een vriendin Samantha.


De groep: Simon- ik - Ruth - Adam - Samantha - Chris


Adam, Samantha, Amy en Chris


Mezelf - Ruth - Chris - Simon



In een iets verdergevorderd (zat) stadium: mezelf - Simon - Chris en Amy





Ruth en ik deelden een fles witte wijn, maar tussendoor kreeg ik ook een shotje tequila en jägermeister (echt niet lekker) voorgeschoteld. We begaven ons naar de dansvloer en ik voelde dat de alcohol mij in zijn greep kreeg. Ik wist dus: ik ben zat, maar helaas was dat niet het eindpunt. Ik werd geleidelijk aan steeds zatter, ook al was ik gestopt met drinken en begonnen aan liters kraantjeswater. Maar het kon de pret eigenlijk niet bederven tot ik in de –toch wel zeer sfeervol ingerichte- ‘ladies room’ belandde en besliste daar maar eventjes rustig te blijven rondhangen om indien nodig niet ver te moeten lopen. Ruth vervoegde me (want ook zij had te veel gedronken) en we hadden leuke gesprekjes met de dames die in en uit liepen. Het verbaasde me hoe vriendelijk mensen hier zijn als ze zat zijn! Iedereen die ons zag zitten, vroeg of we OK waren en of ze geen water moesten halen,…Helaas konden we ons gezelschap daarna niet meer terugvinden (begrijpelijk, ze hadden allemaal clinic ’s morgens om 9u!) en om 3u ging de club onverbiddelijk dicht. Dat was nu iets waar ik echt van versteld stond, want dat zou je in België in geen 100 jaar meemaken! Ruth’s mama wachtte ons daarna op (ik stond erop dat ik een bus zou nemen maar ze hielden niet af) en ik werd veilig en wel thuis afgezet. Om 3u30 lag ik in mijn bed en toen ik om 8u wakker werd (toen had ik moeten vertrekken naar QMU) voelde ik dat ik nog steeds zat was…Blijven liggen dus tot 11u, opkikkeren van een douche om daarna een heel klein beetje ontbijt te eten alvorens naar Inchkeith House te vertrekken. Ik had slechts 1 patiënt die namiddag die bovendien niet moeilijk was en ik moet toegeven dat me dat wel goed uitkwam. De Quality Street-sweets vielen in de smaak want ik keerde met een zo goed als lege doos huiswaarts. ’s Avonds aten we spaghetti bolognese en dat viel me zwaar op de maag. Ik had die avond ook mama en papa aan de lijn via Skype over de laatste nieuwtjes.  

 

Woensdagochtend stond de wekker om 7u30 maar je kunt natuurlijk wel raden dat ik pas 45 minuten later effectief opstond. En nog wel met tegenzin want ik was nog steeds moe. De douche deed goed maar ik had nog steeds geen honger. Ik at dus maar een klein beetje ontbijtgranen, deed daarna een heel klein beetje opzoekingswerk, schreef een klein beetje blog en maakte mijn postkaartjes vertrekkensklaar. Als lunch at ik wat van de chocolate fudge cake en vertrok daarna richting bus. Rosie dacht dat ik met haar zou gaan wandelen, want ze was overenthousiast. Ik moest haar dus helaas teleurstellen… Bij aankomst in QMU zette ik me aan een pc om enkele documenten naar de printer door te sturen die ik na de clinic dan zou afprinten. MSK clinic was druk; ik werkte samen met Anne. Onze patiënte had duidelijk last van “Mortons neuroma”; dat was mijn diagnose al na het lezen van haar dossier. De praktijk duurde heel wat langer (de testen, maar vooral het voorzien van een zool) en dat werkte een beetje op mijn systeem (alsook op die van de patiënte denk ik). We hadden ook nog een review en daarvan ontbraken alle gegevens! Helemaal opnieuw het boekje invullen dus en recapituleren wat het probleem van de patiënt was. Uiteindelijk maakten we nog een tweede paar exact dezelfde zolen als de patiënt al had, en daarmee was onze namiddag gepasseerd. Nadat ik mijn blaadjes geprint had, sprong ik op de bus die er ontzettend lang over deed om in het centrum te geraken. Ik stapte af aan Princess Mall en ging eerst mijn buskaart herladen omdat hij die dag nog verviel. Daarna ging ik nog wat postkaartjes en een maskertje kopen (omdat ik zaterdag naar een ‘gemaskerd bal’ moest), waarna ik nog de H&M binnen ging en er nog een lekker warm kleedje kocht. Rond 19u kwam ik thuis waarna we lasagne en erwtjes aten. ’s Avonds streek ik mijn lakens en een broek, ruimde mijn kamer een beetje op en keek halvelings naar ‘The apprentice’.

Donderdagochtend was het moeilijk om op te staan, want het was ijskoud! Helaas moest ik eruit om rond 7u45 te kunnen vertrekken naar QMU. Ik kwam rond 9u aan en besliste nog eens de toediening van lokale verdoving bij nagelchirurgie te volgen. Het waren aangename patiënten die beiden helaas een ‘top-up’ van verdoving nodig hadden. Nadat dit alles achter de rug was, repte ik me naar de bus waar ik nog een tiental minuten in een ijzige wind moest wachten. Om 12u50 kwam ik uiteindelijk aan in Inchkeith house waarna ik nog vlug enige lunch nutigde om me daarna om te kleden. Ruth had nog een verjaardagskaart voor me waarop een aantal namen stonden geschreven. Leuk! In clinic was het zeer kalm; ik had een patiënte waar weinig werk aan was. Bleek op het einde dat ik de verkeerde kaart had want er zijn twee patiënten met die naam en ze wonen in dezelfde straat…Eind goed, al goed. Na een hele tijd te staan palaveren in de sterilisatiekamer (met opnieuw een doos ‘sweets’, cadeau gedaan door een patiënte “die weer een leuke namiddag had gehad”), deelde ik nog een verruca-patiënte met Ruth. Helaas was ook daar niet veel werk aan: er was er maar 1 en de patiënt behandelde het zelf en kwam enkel langs om wat callus erbovenop te verwijderen. Om 16u30 zat de clinic erop, waarna Grace, Alice en ik van Ruth een lift kregen richting centrum. Alice en ik gingen dan nog eerst in een winkeltje een wat gescheurde sjaal omruilen voor iets anders en zetten daarna koers naar haar flat voor een tas thee. Daarna stapten we langs Princes Street, vonden Kim (een flatgenoot van Alice) en zetten ons ter hoogte van Scott Monument en het reuzenrad schrap voor wat komen zou…De plechtige opening van de kerstmarkt/kermis in Edinburgh. Aan ‘The mound’ stond een enorme kraan die een soort van een mobiel omhoog tilde waaraan een 7-tal muzikanten bengelden (die op een trom speelden) met daarboven nog een echte acrobaat die rond een rekstok kunstjes deed. De kraan tilde hen onmenselijk hoog (tot boven het gebouw) waarbij ze de aandacht van velen op zich gericht hielden. Tot op een zeker ogenblik dat de grote kerstboom werd verlicht en de andere bomen in het park zowat een voor een volgden. Ook de lichtjes van het reuzenrad werden aangestoken en er volgde een verbazend lang vuurwerk. Mooi was dat! Nadien keerde ik met de bus naar huis waar ik Tim aan de kook vond. Hij had de kippenfilets zoals zalm (met wat olie en een schijfje citroen) in de oven bereid en was patatjes en spruitjes aan het koken. Het dessert was een eiertaartje, iets waarvan ik denk dat het geen dessert is maar dat je opgewarmd hoort te eten bij je eten... 'De redactie' gaf me een update van de gebeurtenissen van de dag (inclusief de eerste sneeuwval in België) waarna ik mijn stagedocumenten in orde bracht en wat werkte aan mijn vormingsprogramma voor interdis. En nogmaals komt het besef: ik heb nog zoveel werk!

Vrijdag was het opnieuw moeilijk om op te staan in een koude omgeving…Ik vertrok wat vroeger dan anders naar Inchkeith house omdat patiënten op een vrijdag vroeger komen. Ik voelde me spuugachtig (ik vermoed door het eiertaartje waarvan Tim nog steeds denkt dat het een vanilletaartje is) en had dus niet echt veel zin om een patiënt te behandelen. Ik stond mijn unit af (er waren units tekort voor het aantal studenten), keek waar ik kon helpen bij de ‘orderly’ en voegde me daarna bij Kristina en Christine die een bijzonder interessante patiënt bij zich hadden. Ze had namelijk zowel reumatoïde arthritis als diabetes en nam dus een waslijst aan medicatie. Het menske wist zelf behoorlijk wat over haar ‘toestand’, wat superinteressant was om ‘the bigger picture’ te zien. Later hielp ik Christine bij een ‘diabetic assessment’ waarna het tijd was voor lunch. Na de middag deed ik wat observaties; gewoon omdat ik schrik heb om een derdejaarspatiënt te behandelen en het dus altijd maar voor me uit duw. Geen goeie manier van werken dus –I know- en Christine stelde me wat gerust. Bij manier van mezelf opnieuw over een drempel te duwen, nam ik een patiënt aan. Het bleek een heel erg lieve dame te zijn die een aantal afspraken had gemist omdat ze in het ziekenhuis had gelegen. Ze had COPD (chronic obstructive pulmonary disease – ofte iets ferm verkeerd met de longen), diabetes, osteoarthritis,…opnieuw een hele waslijst dus. Ik had zo met haar te doen want ze had zoveel moeite om te ademen (krijgt 15u/dag zuurstof toegediend) en had er bovendien nog een keelontsteking bovenop waardoor haar stem wegviel. Ik knipte haar nagels en haalde wat likdoorns uit die haar heel wat last bezorgden. Ze vond dat ik absoluut ‘gentle’ met haar voeten omging en voelde alsof ze op wolkjes liep toen we buitenkwamen. Opnieuw een patiënte die me bijna omhelsde; wat fijn! Na de clinic nam ik samen met Emma de bus tot West End van Princes Street om een koffie te drinken, maar veel kans om te praten kregen we niet. Nadat ze was vertrokken, liep ik een eind terug langs Princes Street en nam bus 22 naar Ocean Terminal. ‘It took ages’ om er te geraken en ik besloot maar even binnen te springen want ik moest dringend plassen! Ik kocht nog een verjaardagskaart voor Christine’s 50^ste verjaardag en keerde met bus nummer 11 weer naar huis. Tim had ondertussen de fishpie (uit de vriezer) al in de oven gezet, maar had natuurlijk het zilverpapier niet verwijderd waardoor het nog niet echt warm was toen hij het uit de oven haalde. Ook het water van het invriezen had daardoor niet kunnen verdampen, waardoor het geheel vrij waterig was…Jammer, want het was nochtans zo’n lekkere fishpie! Ik at niet veel want mijn maag lag nog steeds wat in de knoop. 1 ding weet ik zeker: de zogenaamde ‘vanilla cakes’ die eigenlijk ‘egg cakes’ waren zal ik niet gauw nog eens eten. Na het eten moest ik Tim begeleiden om wat computercursus te volgen via internet. Hij heeft absoluut geen geduld en nog minder inzicht in hoe je met een computer moet/kunt werken. Ik vrees een hopeloos geval op dat gebied…Ik bekeek daarna het (Belgische) nieuws van de dag, schreef een beetje blog en wilde nog een aflevering van Grey’s Anatomy bekijken via internet maar helaas bleek dit onmogelijk. Uit armoede kroop ik dan maar in bed.

Zaterdagochtend stond mijn wekker om 7u30 maar zoals het een zaterdagochtend (maar eigenlijk elke ochtend in mijn leven) betaamt, had ik natuurlijk niet veel zin om op te staan. Het werd uiteindelijk een heel stuk later en tot mijn verbazing lag het wit buiten! EINDELIJK! Nadat ik het ontbijt achter de rug had, begon ik te werken voor de tweede verdiepingsopdracht van interdis. Met de nodige pauzes (want o zo saai) werkte ik hier de hele dag aan. In de namiddag (rond 15u30) voor het donker werd, ging ik met Rosie wandelen doorheen het park en dat was een hele verademing! Het lag wat glad en het was koud, maar het was o zo heerlijk om in de sneeuw rond te lopen. Rond 17u30 begon ik me klaar te maken voor Christine’s 50^ste verjaardagsfeest (waar ik de hele dag naar had uitgekeken) en toen ging mijn telefoon…Het was Emma om te zeggen dat zij en Ann -die haar een lift zou geven vanuit Fife- niet zouden komen wegens sneeuwval en gladde wegen…Ik wist écht niet wat te doen! Uiteindelijk besliste ik dan ook maar niet te gaan. Ik had geen cadeau’tje (want ik kon ergens bijleggen) en vond dat ik zo niet kon toekomen. Met het leugentje dat ik ziek was (wat wel een beetje waar was, want nog steeds een rare maag) bracht ik Christine op de hoogte en vulde mijn avond met het kijken naar X-factor. De teleurstelling was groot... Na X-factor keek ik nog een stukje naar Sweeny Todd, maar het verhaal en het zingen vond ik maar niets en ik besliste dus maar te gaan slapen.

Opnieuw had ik mijn wekker om 7u30 gezet om vroeg in gang te kunnen schieten, maar op zondag schakelt de verwarming pas later in…met als resultaat dat het IJKOUD was in huis. Ik weigerde op die manier op te staan en bleef dus –weeral- liggen. Tot rond 9u30, want ik hoorde kinderen spelen en dacht: o nee, zou het…? En ja hoor, het had gesneeuwd en het was aan het sneeuwen! Zalig!

Zware sneeuwval

Ik moest even voelen of dit echt was...

Na sneeuw komt zonneschijn! Schotland = 3 à 4 weertypes per dag

Rosie's voetsporen in de sneeuw

Een bijzonder raar kleur van lucht in de namiddag...

Mijn humeur stak een tandje bij; ik maakte mezelf twee toastjes met roerei en at die –weliswaar met moeite- op. Daarna was het tijd om er terug in te vliegen, maar van interdis had ik even genoeg waardoor ik koos aan de presentatie voor zooltherapie te beginnen. Zonder lunch maar met een grote pot thee, werkte ik hieraan maar onderbrak natuurlijk weer regelmatig voor ‘leukere’ dingen. In de namiddag smste ik dan over en weer met Ruth over onze cinemaplannen voor de avond, maar uiteindelijk bleek dat ook die niet zouden doorgaan…Jammer, zo’n “wasted weekend” maar het zij nu zo. Leuk was wel weer eens te skypen met thuis, want het was weer eventjes geleden nieuws van het thuisfront te horen. Toen ik beneden kwam, was Tim alweer aan de kook maar deze keer met wat meer succes! Gehakt met ajuin en worteltjes, patatjes en zachtgekookte spruitjes. Ik maakte van mijn ‘vrije’ tijd gebruik om mijn strijk weg te werken; keek wie uit ‘Strictly’ werd gestemd en daarna hoe het X-factor verhaal zou uitdraaien. Eindelijk heeft Wagner de competitie moeten verlaten! Na al deze commotie zette ik me terug aan mijn computer om mijn blog voor deze week af te werken en te posten.

Steeds minder tijd rest me in deze magische stad...een plaats waar ik altijd met veel plezier aan zal terugdenken want het heeft me 'gevormd'.

Bedankt voor jullie steun en de "ik mis je"-berichtjes! Dat doet allemaal ontzettend veel deugd! :)

Dikke zoen

xxx

Visitors...

Dag lieve lezers,

Eerst en vooral wil ik mij excuseren omdat ik vorige week geen blog heb gepost. De reden daarvoor lag bij mijn bezoek, waardoor ik nóg minder tijd had dan anders om aan mijn blog en andere dingen voor school te werken. Maar dit heeft ook zijn voordelen! Zo kunnen jullie deze week genieten van een extra grote hoeveelheid leesvoer over mijn bestaan in Edinburgh!

Maandagochtend antwoordde ik na mijn ontbijt eerst op een mail vanuit Gent; het gebrek aan communicatie is ontgoochelend. Daarna schreef ik de rest van mijn blog, want daar had ik in de loop van het weekend helaas geen tijd voor gehad. Tegen de tijd dat ik die gepost had, was het zo goed als tijd om wat te lunchen, waarna ik de bus nam naar QMU. Eens aangekomen, zette ik me aan een computer om wat dingen naar de printer door te sturen en die na de les dan ook effectief af te printen. De les ging over de gevolgen van een beroerte en vooral wat we in het gangpatroon kunnen zien en waarom. Na de les printte ik mijn boeltje af en zette terug koers naar huis. Rosie was door het dolle heen omdat ze haar wandeling nog niet had gekregen. Tim zat namelijk te wachten op iemand die naar de oven ging komen kijken…helaas kon die niet à la minute hersteld worden en moeten we wachten tot volgende week. Ik stelde voor om met Rosie te gaan wandelen en dat vond Tim ok. We gingen naar het park en ze week geen minuut van mijn zijde. Zo’n lieve, attentvolle, slimme,…hond heb ik nog nooit ontmoet! Wat ga ik mijn meisje missen als ik terug naar huis vertrek! Niet lang nadat ik terug thuiskwam, kwam ook Jan thuis en eens de hersteller van de oven vertrokken was, begon ze aan het eten. Ondertussen hadden we weer de nodige babbel en daarna lieten we ons het avondmaal smaken: gebraad, patatjes, broccoli, spruitjes, saus en chutney. We sloten af met Pavlova: een mengeling van rode bezen met daarop een kwak geklopte room en daarbovenop wat krokante meringue…Overheerlijk!

Op dinsdag vertrok ik naar goede gewoonte ’s morgensvroeg naar QMU om er in de voormiddag les te volgen. Het weer liet het afweten: regen, koud en veeeeeeeeeel wind! De bushokjes op North Bridge stonden te wankelen en maakten onheilspellende geluiden…echt waar! Tegen de middag maakte ik een deel van de terugreis, meerbepaald tot Inchkeith house. Daar kwam ik mooi op tijd aan, waarna ik mijn lunch nuttigde en een interessant gesprek had met Hongyu over wetten en regels in China. In de clinic was het na ook een kort onderonsje met Ben tijd voor de eerste patiënten. De dame die ik behandelde was opnieuw zeer vriendelijk, was blij om haar voeten te laten verzorgen en babbelde ondertussen honderduit. Moeilijk waren haar voeten niet; nagels knipte ze zelf (en goed, want dat is soms het issue) dus was er enkel wat reductie van callus op haar voorvoeten te doen. Kort nadat mijn eerste patiënt was vertrokken, kreeg ik de vraag of ik nog een patiënt wou doen. Dit sloeg ik niet af. Het bleek een moeder en haar dochter te zijn, een frappant koppel. Na ook deze voeten te hebben afgewerkt, was de verruca-clinic al opgestart waardoor ik hier en daar eens ging kijken. Een aantal patiënten had ik eerder al ontmoet, fijn. Na de opkuis, veegden we onze schup af en keerden huiswaarts. Daar dronk ik eerst een kan thee om tot mijn positieven te komen van het koude weer, stofzuigde daarna mijn kamer en ook de keuken en de gang én dweilde daarna nog de keuken! Van al deze fysieke arbeid had ik het uiteindelijk wel warm gekregen J We aten de lekkere ‘pasta met pesto-schotel’ met als dessert fruitsalade en daarop een kwak crème fraîche. Je kunt hier bijna niets eten zonder custard, crème (single of double) of soortgelijke toestanden…heerlijk! Maar misschien minder goed nieuws voor de lijn! ’s Avonds keken we allen samen naar “The Zoo” waarin een gorilla stierf…droevig was het dus wel. Daarna met warmwaterkruik in bed, genietend van een slaapje.

Woensdagmorgen moest ik niet opstaan, maar ik had toch mijn wekker gezet omdat ik verder wilde werken aan die ‘time-consuming’ opdrachten voor interdis…Helaas was ik aan het dromen toen mijn wekker afliep, waardoor ik “dronken” wakker werd. En als er nu iets is dat ik haat…dus kwam ik pas een uur later dan voorzien uit mijn bed. Na een snel ontbijt wat gewerkt, maar weer niet genoeg gedaan gekregen. Rond 11u was het al tijd voor mijn lunch, want om 11u45 moest ik alweer de bus op. Blijkbaar had ik een andere bus genomen dan anders, want ik moest een 12-tal minuten wachten op mijn aansluiting naar QMU…en kwam dus maar iets na 13u aan. Hoewel ik weet dat de dingen hier meer relaxed verlopen en dus te laat starten, ben ik het nog steeds niet afgeleerd om te beginnen stressen over tijd. Voor niets nodig, zo bleek nog maar eens. We hadden een patiënte die hevige pijn had in de voorvoet met uitstraling naar de tenen wanneer ze een tijd stapte. We gaven haar een zool met een medial wedge en een ondersteuning van het mediaal gewelf en wachten nu af welk effect dit zal hebben. Daarna kwam Collin mij vragen of ik alvast wilde starten met een review-patiënt. Dat deed ik dus, in mijn eentje (waauw!). Ik vroeg hem een aantal zaken, noteerde dit in zijn dossier en mocht daarna met het ultrasound-machine de mens te lijf gaan. Geen idee hoe het werkte…maar toch uitgevoerd! Na de clinic opnieuw huiswaarts gekeerd en het was KOUD! Bij thuiskomst lag Jan te slapen; ik startte mijn pc op en probeerde ondertussen mijn droge was weg te werken. For tea hadden we rijst met erwtjes, kip met groentjes in een zoetzuur sausje en wat kool. Daarna wat voorbereidend werk gedaan voor het diner van morgen en naar een ziekenhuisserie gekeken op tv.

Donderdagmorgen was er weer Orthotic-class van enthousiaste Andrea waarbij ik kennismaakte met Vecto-orthotics en het Ever-flex/Skeletal balance system. We kregen uitleg over de werking en hoe aanpassingen aan de zolen konden worden aangebracht. Daarna dachten we ook telkens na over de voor- en nadelen van elk systeem. Het doet een mens toch nadenken over materialen, effectiviteit van therapie, kostprijs,…maar het deed me ook beseffen dat je met het uitvinden van een “soort” zool heel veel geld kunt verdienen als je het gat in de markt kunt vinden! Tegen de middag zette ik koers naar Inchkeith house waar ik slechts één patiënte behandelde. Ze had nogal ingroeiende nagels, waardoor het een kwestie werd van de grens van uitstaanbare pijn en onuitstaanbare pijn af te tasten. Conclusie: ik moet meer durven en er korte metten mee maken. Na de clinic vroeg ik aan Sara of ik op vrijdag vrijaf kon krijgen en dat stond ze toe. Ik ging namelijk van Inchkeith house rechtstreeks richting centrum om er aan het Balmoral hotel mijn ouders te ontmoeten. We vonden mekaar gemakkelijk, waarna we een stukje langs Princes Street flaneerden en wat inkopen deden. Ik gaf hen ook nog een introductie in St-James Centre, waarna we de bus namen tot thuis. Daar werden we door Rosie, Tim en Jan verwelkomd om daarna een glas te drinken in de zitkamer aan de voorkant van het huis. Doth, Jane en Jack kwamen niet veel later, waarna we aan tafel plaatsnamen en genoten van een heerlijk diner. Als voorgerecht Haggis (dé Schotse specialiteit), als “main” fishpie en als dessert toffee fudge cheesecake. De sfeer was gezellig; een perfecte avond.

Op vrijdag hadden we om 10u30 afgesproken aan de Elm Row Interchange om er bus nummer 11 te nemen naar Ocean Terminal. We aanschouwden eerst het uitzicht op het water en de grootte van het shoppingcenter, waarna we een kopje koffie dronken in Tiki Café. Rond de middag begonnen we dan ons bezoek aan de Royal Yacht Britannia, het schip die jarenlang door de Queen in gebruik was. Er was enorm veel wind waardoor de stukken van het bezoek waarbij we buiten op het dek stonden, niet erg aangenaam waren…De boot was enorm (had het zo groot niet verwacht), het interieur had een behoorlijke leeftijd maar straalde wel cosyness uit en de uitleg die we via de audiofoon kregen was bij momenten heel erg uitgebreid.

Het bezoek duurde dus langer dan verwacht, waarna we een broodje aten om weer op krachten te komen. Na nog een aankoop in BHS namen we de bus naar huis om dat even te droppen, om daarna koers te zetten richting centrum. Helaas was het 17u en om die tijd sloten ook St-Giles Cathedral en het National museum of Scotland. Dan maar een koffie gaan drinken in The elephant house, de geboorteplaats van Harry Potter (de schrijfster schreef in dat café haar eerste Potterboek). Tegen 18u30 was het tijd om afscheid te nemen en terug naar huis te gaan. We aten de overschot van de fishpie en wat Trifle als dessert. Ik had het plan mijn strijk weg te werken en nog ’t een en ’t ander te doen, maar helaas…ik belandde voor de tv en geraakte niet meer weg. Eerst was er mastermind, daarna een stukje van de Engelse versie van “Komen eten” en daarna een superinteressante documentaire over fossielen en dergelijke. Het deed me terugdenken aan de lessen biologie in het middelbaar, waar we soms eens een aflevering van die meneer te zien kregen. Na het informatieve was het weer tijd voor iets luchtiger en zo keek ik nog een stukje naar ‘The million pound drop’. Ik zette mijn foto’s van de dag nog op mijn pc, keek wat het weer voor de volgende dagen (misschien) zou zijn en hoe ik de dag erop het best op de plaats van afspraak zou geraken…

Zaterdag spraken we om 10u af aan Holyrood Palace, maar toen ik op Waverly Bridge op de bus stond te wachten, kwamen mama en papa mij tegemoet in het gedacht dezelfde bus te nemen. We bezochten Holyrood Palace (de residentie van de Queen wanneer ze in Edinburgh verblijft of belangrijk volk wil ontvangen) en namen daarna een kijkje in de Queen’s Gallery waar momenteel de tentoonstelling ‘Dutch landscapes’ loopt.



Holyrood Palace



Holyrood Abbey

Holyrood Palace

Detailopname Holyrood Abbey

Na ons bezoek nuttigden we iets kleins in het aanpalende ‘Palace-café’, waarna we de straat overstaken om –na een veiligheidscontrole- het ‘Scottish Parliament’ te gaan bekijken.

We stonden versteld van de mooie achitectuur: een erg moderne constructie maar warm aandoend door het gebruik van hout. Rond 15u verlieten we het parlement waarna we koers zetten naar Calton Hill.

Nelson monument met Arthur's seat en de halve maan op de achtergrond

Ocean Terminal met een regenboog

Voor wie nog niet overtuigd is van de Schotse wolkenpracht...

Skyline van Edinburgh met de The Hub, Camera Obscura en The Castle

De mama en de papa bij Edinburgh's eigen acropolis



Sprookjesachtige wolken

 

Edinburgh met avondverlichting

We genoten er van de prachtige uitzichten en de zonsondergang en wachtten geduldig –een ijzig koude wind trotserend- om wat foto’s te maken van de verlichte stad. Om daarna wat op te warmen gingen we nog een kop koffie drinken waarbij ook de plannen voor zondag werden besproken.

Het idee voor zondag was om Arthur’s Seat te beklimmen want ze hadden ‘Sunny intervals’ voorspeld. Maar Schotland zou Schotland niet zijn als het weer niet last minute iets anders in gedachten had...We stonden dus op met nogal grijze lucht, waar niet veel later een mooie hoeveelheid regen uit viel.

Aan de bushalte waar we elkaar zouden ontmoeten, stond een groepje jongeren in uniform uitgedost. Er stond dus wat te gebeuren: Remembrance day aan St-Giles Cathedral.

We trotseerden de regen, maar waren onder de indruk van de kostuums, de muziek, de sereniteit,…die tijdens deze plechtigheid aan bod kwamen. De betekenis van 11 november dringt hier veel meer door dan bij ons, wat vreemd is als je weet dat België echt oorlogsgebied is geweest. Twee weken lang spelden velen ‘poppies’ (ofte klaproos) op; een mooi gebaar. Na deze unieke belevenis gingen we –met natte en bevroren tenen- opwarmen in het National museum of Scotland. De koffie deed deugd, maar kreeg mij er niet helemaal terug bovenop. We gingen de tentoonstelling over ‘Lighthouses’ (ofte vuurtorens) bekijken en gingen daarna op het dak het uitzicht bewonderen. Omdat Greyfriar Kirk en Kirkyard net aan de overkant van de straat gelegen zijn, besloten we dat ook even mee te pikken. We gingen tot bij het graf van Greyfriar Bobby (de hond die 14 jaar lang aan het graf van zijn baasje waakte, tot hij zelf stierf) en Convenant Prison die volgens legenden behekst zou zijn.

De bar waar Bobby 's middags ging eten

Gedenksteen voor Bobby

Convenanters Prison
Geef toe, erg lief ziet het er niet uit...maar ik stak mijn arm door de tralies en er is niets gebeurd  :)

De Greyfriars Kirkyard
Onheilspellend...ideaal voor een Ghosttour!

Victoria Street

We vervolgden onze tocht langs Grassmarket tot bij The Castle en gingen dan via de Royal Mile terug een stukje naar beneden, waarbij we met een boek in de hand de betekenis van de vele ‘Closes’ en ‘Courts’ (=kleine steegjes) te weten kwamen. St-Giles Cathedral was ons volgende doel waar we even rondliepen terwijl het koor aan het repeteren was voor een concert dat die avond plaatsvond. We besloten nog even iets te gaan drinken in ‘The Malt Shovel’ om daarna terug te keren naar de kathedraal om getuige te zijn van prachtige gezangen én live gespeelde muziek. Bibberend van de kou (wegens een hele dag met natte voeten) nam ik afscheid en vertrok naar huis.

Maandagochtend was er stralende zon waardoor we besloten van dit weertje gebruik te maken en Arthur’s Seat te beklimmen. Het bleek een vermoeiende maar mooie tocht te zijn met op de top natuurlijk prachtige vergezichten.

Queen Margaret University

Onze pa met een vergezicht

Mama met het kasteel op de achtergrond

Bass Rock (het kubusje) en een andere Rock

Caroline vindt Edinburgh reuzefijn!

De fietsenstalling aan het Scottish Parliament, een kunstwerk op zichzelf

 Na genoten te hebben van het uitzicht en de nodige foto’s genomen te hebben, gingen we terug naar beneden om daar de bus te nemen naar Princes Street. We planden Rosslyn Chapel (jawel, as in “Da Vinci Code”) te bezoeken, maar het bleek dat we nog een klein uur moesten wachten op de bus. We maakten dus van de gelegenheid gebruik een broodje te kopen en dit in het park in de zon te nuttigen. Om 15u werd in Rosslyn Chapel een geleid bezoek verzorgd, wat we natuurlijk voor geen geld wilden missen. De dame in kwestie wist iedereen zijn aandacht op te eisen met prachtige uitleg over wat we te zien kregen, doorspekt met verhalen, anekdotes en wat Schotse humor. Absolutely wonderful! Ergens was ik wel een beetje teleurgesteld over het verschil tussen de werkelijkheid en wat je in de film/het boek te zien/te lezen krijgt; maar dit bezoek was zeker de moeite waard! Ik moet ooit zeker nog eens terugkomen wanneer de renovatie compleet is.

Voor wie de film gezien heeft, zal dit deurtje een belletje doen rinkelen...

Na ons bezoek, repten we ons naar de bus (die maar 1 keer om het uur reed) die ons tot Princes Street bracht. Mama en papa gingen zich vlug wat opfrissen en wat gerief halen om later bij mij te droppen, en ik ging naar huis om hetzelfde te doen. We gingen namelijk met Jan en Tim uit eten in The King’s Wark. Het werd weer een gezellige avond met lekker eten en goed gezelschap. Uitgeput/een beetje tipsy kroop ik in bed en bleef geen moment meer wakker.

Toen de wekker dinsdagmorgen mij op afschuwelijke wijze wekte uit een droom, had ik erg veel moeite om effectief wakker te worden. Nadat het me uiteindelijk toch gelukt was, maakte ik mijn tas klaar om ’s middags stage te gaan doen in Inchkeith house. Ik arriveerde een beetje te laat op de plaats van afspraak (maar eigenlijk waren mama en papa ook nog maar net gearriveerd), waarna we koers zetten naar de National Galleries.

Aan de National Galleries waren ze de kerstmarkt en ijspiste aan het opzetten...

 We stonden versteld over de hoeveelheid schilderkunst er te bewonderen was én vooral over de ‘Nederlandse’ collectie met o.a. een aantal schilderijen van Rubens. Ik moest helaas rond 12u vertrekken, ging naar de bus, reed naar IKH, nuttigde er mijn lunch, kleedde mij om en had een fijne namiddag. Het was erg rustig; er stonden niet veel patiënten op de agenda en er kwamen ook enkele niet opdagen. Ook het verruca-bestand was niet groot, waardoor ik de kans kreeg mijn verruca’s nogmaals te laten inwrijven met zilvernitraat nadat ze waren gereduceerd. Na Inchkeith house nam ik opnieuw de bus naar Princes Street, ging een kaartje kopen en tikte daarna nog een rokje in de solden op de kop. Daardoor kwam ik een beetje te laat op de afspraak met mama en papa, maar dat was uiteindelijk geen probleem. We gingen nog een kop koffie drinken, waarna ik terug huiswaarts keerde. Bij mijn thuiskomst vond ik Jan, June en Joyce rond de tafel met –hoe kan het ook anders- een glaasje wijn in de hand. Ik vervoegde hen, waarna enige tijd later ook hun echtgenoten toekwamen. We bestelden Chinees en lieten het ons erg smaken. Nadat ons bezoek rond 22u30 vertrok, ruimden we de keuken op en gingen allen naar boven waarna ik voor het eerst in dagen mijn computer opende om mijn mails en dergelijke te bekijken. Ik werkte tot ‘een klein gat in de nacht’ aan mijn blog, want ik stond nogal wat achter…

Woensdag hadden we opnieuw om 9u30 afgesproken, maar deze keer op North Bridge. Rond 9u zat ik helaas nog aan de ontbijttafel en er zat dus veel kans in dat ik een beetje te laat op de afspraak zou zijn. Maar toen ging de deurbel en daar was ons pa…met nog een aantal zaken die helaas niet meer in de valies konden en die dus voor de rest van de tijd bij mij onderdak zouden vinden. Toen we op North Bridge kwamen, was ook mama net afgestapt van de bus. Een betere timing kon dus eigenlijk niet. We zetten koers naar het National museum of Scotland waar we nog even moesten wachten tot de deuren opengingen. We liepen er wat rond mét audioguide, maar verlieten het museum rond 12u omdat ik naar Musculoskeletal clinic moest vertrekken. We namen afscheid (en deze keer iets langer dan een dag) waarna ik Chamber Street doorliep naar South Bridge om er de bus te nemen. Bij aankomst at ik snel enkele boterhammen, kleedde me om en sloot aan bij Rebecca, Jill en Simon om een namiddagje clinic door te brengen. Onze patiënte was een speciaal geval. We hadden er zeker ons werk mee qua testing, maar leerden ook heel wat bij toen Derek ’t een en ’t ander demonstreerde. Toen we uiteindelijk de zolen voor de patiënte klaar hadden, kwam er wat discussie over de kostprijs en vooral over het “moeten kopen van nieuwe schoenen om die zolen in te kunnen leggen”. Uiteindelijk besliste ze om ze toch te proberen…waarna we nog een discussie hadden met de tutors hoe je zo’n zaken moet aanpakken. ‘Recht voor de raap’ blijkt het beste; helaas ben ik daar niet echt voor aangelegd (toch niet op gebied van geld vragen aan een patiënt). Bus 44 bracht me tot Elm Row Interchange, waarna ik overstapte op nummer 11 die me tot Ocean Terminal voerde. De kerstversiering deed ook hier al zijn intrede, maar het moet gezegd: ’t is geslaagd.

Ik liep wat rond in Debenhams maar vond niet echt iets dat me aanstond. Helaas geen gebruik kunnen maken dus van de ‘tot 25%’ korting van de dag. Op weg naar de bus stapte ik nog even Waterstones binnen en liep er tot mijn verbazing Jan en Doth tegen het lijf. Ook zij waren van plan naar huis te vertrekken, dus kreeg ik een lift. Jan was die ochtend voor onze voordeur op onverklaarbare wijze gevallen en had daarbij haar enkel serieus bezeerd. Desalniettemin kookte ze de hele avond omdat ze dat aan iemand had beloofd. Tot overmaat van ramp had de oven helaas opnieuw de geest gegeven, waardoor er ook nog een over en weer geloop naar de oven van Doth bijkwam. De wet van Murphy…

Om 6u30 eindigde mijn nachtrust op donderdag en omdat ik moe ben, wordt dat steeds onaangenamer omdat ik ‘van ver moet komen’. De ochtendrituelen verliepen in een haastje en na afscheid te hebben genomen van Jan (die na het werk opnieuw voor onbepaalde duur naar Londen vertrok) vertrok ik richting bus. De les orthotics was opnieuw interessant en plezant, al waren we maar met z’n zessen (er was een night-out geweest op woensdagavond en velen lagen dus nog te bekomen in hun bed). Om 12u15 kwam ik uiteindelijk buiten en moest toen vaststellen dat ik 13 minuten moest wachten op een bus. Het was berekoud (veel wind!) maar ik maakte van de vrije tijd gebruik om een boterham en een banaan te eten. Bij aankomst in Inchkeith house maakte ik me vlug klaar om daarna onmiddellijk een patiënt te behandelen. Wat nagelzorg, maar voornamelijk een dikke laag eelt op de voorvoet. Ideaal vond ik dat om nogmaals mijn ‘skills’ te oefenen! Toen Sara mijn werk kwam inspecteren, feliciteerde ze me met mijn ‘beautiful reduction’. Gedurende de namiddag (telkens wanneer ze mijn gezicht zag) mocht ik dat nog een aantal keren aanhoren…Fijn is dat! J In de late namiddag deelde ik nog een ‘verruca-patient’ met Laura en hielp Kirsty met de opkuis van haar unit. ’s Avonds moest Tim ergens naartoe waardoor ik dus samen met Rosie dineerde en wat tv keek om daarna nog wat werk te verzetten op de computer.

Vrijdag kwam ik maar net op tijd aan in Inchkeith house waardoor iedereen al een unit had opgezet, er al patiënten binnenkwamen,...Een beetje hectisch dus en dat is niet fijn om een vrijdagochtend mee te starten. Ik hielp Emma een beetje, waarna Julia kwam vragen of ik al een patiënt had gedaan en of ik er eentje wilde. De patiënte klaagde van pijn, alsof haar nagel aan het ingroeien was. Ik maakte de sulcus dus vrij en deed alle andere zorg, waarna Gloria mijn werk kwam inspecteren. Zij stelde voor de patiënt door te verwijzen naar QMU voor nagelchirurgie, waarna ik de eer kreeg een boekje met gegevens in te vullen. Na de lunch had opnieuw bijna iedereen een patiënt en omdat ik patiëntloos bleef, hielp ik Zara een beetje met de instrumenten. Ze was namelijk de enige voor 'orderly' (= sterilisatie van instrumenten, patiënten halen en kaarten uitdelen, telefoon beantwoorden...). Tot ze op een zeker moment vroeg of ik ook een patiënt wilde doen omdat iedereen zijn handen vol had. De patiënte had pijn door opstapeling van eelt, maar ze had een zeer fragiele huid waardoor het een echte uitdaging was om er niet in te snijden. Ik was de laatste in de clinic en ze joegen me een beetje op waardoor ik uiteindelijk toch nog in het menske haar vel sneed...Maar Sara was tevreden over mijn werk, de patiënte nog véél meer,...Het scheelde niet veel of ze omhelsde me van contentement! En kwam daarbij nog eens het feit dat ik van België kwam; dat dwong blijkbaar ook respect bij haar af. Na de opkuis en het invullen van de kaart, wensten we mekaar (Sara en Sharon) een goed weekend. ’s Avonds aten we smoked haddock, wat pureepatatjes, kool en spruitjes. Als dessert waren er soesjes. Ik deed niet veel noemenswaardig (computer, verse lakens opgelegd, tv,…) en ging vroeg slapen.

Zaterdagochtend was het 10u30 toen ik voor het eerst naar de klok keek. Ik had dus zeer lang geslapen, maar had helaas ook veel liggen draaien en keren. Een beetje tegen mijn goesting stond ik op, nam een douche, ging ontbijten en stak mijn lakens in de wasmachine. De namiddag was een aaneenschakeling van pogingen om wat verder te raken met de taken voor Interdis. Eens de avond viel, was het tijd voor ‘Strictly come dancing’ en daarna ‘X-factor’. Van ‘strictly’ zag ik niet veel omdat ik in de keuken stond om de pasta met pesto-schotel te maken. Tijdens X-factor streek ik wat en vormde daarna welgekomen compagnie voor Rosie op de zetel. De zotte doos rolde heen en weer en trachtte in mijn handen te bijten; wat ze altijd doet als ze content is. Wat ga ik doen zonder haar?

Zondag was het opnieuw 10u gepasseerd toen ik naar de klok keek en opnieuw had ik weinig zin om op te staan. Ik deed nog een was, hing die op, werkte opnieuw wat voor Interdis en wijdde de hele namiddag aan het aanvullen van mijn blog en het uploaden van foto’s.

Zo, dit was het overzicht van de afgelopen twee weken. Ik tracht volgende week weer een normaal weekoverzicht te kunnen posten!

Bedankt voor jullie mailtjes, brieven en kaartjes! Dat doet allemaal ontzettend veel deugd!

Dikke zoen
xxx