Stormy weather…

Na een diep dal op zondagavond, werd ik op maandagochtend wakker met het gevoel dat ik op miraculeuze wijze was genezen. Natuurlijk waren niet alle microben uit mijn lijf verdwenen, maar mijn neus was vrij en dat is fijn om mee wakker te worden. Omdat ik nog niet gewoon was aan het nieuwe uur, was ik vroeg wakker. Na de douche en het ontbijt vloog ik erin! Ik had besloten om de hele dag thuis te blijven; mezelf nog wat recupereertijd te gunnen en van de gelegenheid gebruik te maken om eens wat voor school te doen. Uiteindelijk was het ook 1 november, voor mij als Belg een officiële ‘feestdag’, maar hier dus niet gekend. Ik bewerkte een cursus (een deel, niet volledig hoor) en schreef 660 woorden van mijn bachelorproef. Het cijfer lijkt veel, maar het is uiteindelijk maar mijn ‘Woord vooraf’ en inleiding die daarmee  iet of wat geschreven zijn. Maar een mens moet ergens starten, nietwaar. In de loop van de namiddag begon het -na de hele dag genoten te hebben van zonnig weer- erg duister te worden. Dat was niet alleen omdat de zon hier nu eenmaal al om 16u30 ondergaat, maar ook omdat er stormweer zat aan te komen. Gietende regen en waaiende wind waren dus het gevolg! Tim bleef die avond in St-Andrews overnachten waar hij een tweedaagse meeting volgde, waardoor het een gezellig onderonsje beloofde te worden met Jan. Het plan was om in Ocean Terminal te gaan eten, maar doordat de regen met bakken uit de hemel viel en de auto kapot was, besloten we toch maar binnen te blijven en Chinees aan huis te laten leveren. Dat smaakte natuurlijk ook! We keken vol spanning naar de voorlaatste aflevering van Masterchef en gingen daarna absoluut uitgeput slapen. Het voelde alsof de dag dubbel zo lang dan anders had geduurd, gewoon door dat uurtje verschil…Vreemd.

Dinsdagmorgen stond ik op rond 6u45, nam een douche, ontbeet, prepareerde iets voor mijn lunch en vertrok daarna zoals altijd rond 7u45 naar de bus. Op North Bridge was de bus naar Musselburgh net vóór ons toegekomen, waardoor het nog even stressen was om die tegen te houden en nog mee te kunnen. Onderweg las ik de krant (de Metro genaamd; die wordt hier gratis op de bus aangeboden ipv op de trein bij ons), want een mens moet toch op de hoogte zijn van wat hier zoals gebeurt. Ik kwam goed op tijd aan in QMU en besloot er dus gebruik van te maken om nog wat dingen af te printen. Daarna vlug naar de les en eens het 11u30 was, terug de bus op richting centrum. De bus zat vol, waardoor ik een heel stuk moest rechtstaan. Niet erg leuk om op dergelijke bussen recht te moeten staan, maar gelukkig besloten velen aan ‘Fort Kinnaird’ (= een ander shoppingcenter) af te stappen om geld uit te geven. Na aankomst in Inchkeith house en mijn lunch, wachtte ons een kalme namiddag. Alle studenten moesten in clinic B samentroepen en dus teams vormen, want er waren te weinig patiënten voor het aantal studenten. Ik werkte samen met Kirsty, maar aan onze patiënt was meer dan genoeg werk. We werkten met de frees en ik mocht weer een hoopje callus (of eelt) wegsnijden…ik moet zeggen, ik had ervan genoten! Opnieuw een erg toffe patiënte die me bovendien (opnieuw) feliciteerde met mijn Engels en ook Sharon was tevreden over ons werk. De namiddag kon haast niet beter zijn! De hemelsluizen waren ondertussen opnieuw open gezet en Ruth bood mij een lift aan, wat ik gezien de omstandigheden niet afsloeg. Bij thuiskomst dronken Jan en ik wat Engelse thee (en ik dronk het zonder suiker! Een prestatie op zichzelf), waarna ik wat opzoekingswerk deed. Rond 19u vertrokken Jan en Tim voor het verjaardagsfeestje van Mary, waarna ik met Rosie op de zetel kroop en me de macaroni met hesp en kaas liet smaken die Jan voor mij had klaargemaakt. Eerst stemde ik de tv af op een muziekzender om te weten te komen of ik op muziekvlak veel had gemist en daarna keek ik naar de finale van Masterchef. Het was uiteindelijk Claire die won, zoals Jan had voorspeld. Toen ze thuiskwam, was het eerste wat ze zei: “Let me guess…Claire won?” en toen ik dat bevestigde, werd ze helemaal blij! J We zagen nog het einde van de finale van 71° North (ja, ze kennen dat hier ook), waarna we allemaal in ons bed kropen.

Woensdag mocht ik wat langer slapen, maar deed dat niet en bewerkte mijn cursus zooltherapie een beetje. Toen het zowat tijd was voor mijn lunch, kwamen de mannen van ‘Scottish Gas’ langs voor de jaarlijkse controle en later op de dag kwam er iemand voor de wasmachine. Helaas is er wat werk aan de trommel en die mens kan dat pas volgende dinsdag komen doen…In musculoskeletal clinic liep het niet zo heel erg gesmeerd; ik was het onder andere niet eens met de bissecties waardoor de metingen volgens mij niet correct waren. De man werd bovendien een heel raise aangeboden zonder dat dit vastgemaakt werd aan een zool…mijn vraag aan John waarom we diene mens geen zool gaven, werd (John kennende) met een hele rimram gestaafd waarna hij me vastpakte en vroeg of we weer vrienden waren. ’t Is toch een beetje een rare pipo! En toch blijf ik erbij dat we de patiënt een zool hadden moeten geven. Na de clinic zag ik Evelyn waarna we even mijn verblijf tot nu toe evalueerden. Iedereen is erg tevreden over mijn werk, inzet en aanwezigheid. Ze nodigde me tevens uit om samen eens iets Schots te gaan eten! Ik reed met bus nummer 44 naar Leith Walk en stapte toen over op de 14. Ik had het verschrikkelijk koud; de wind blies hard en maakte het daarom koud neem ik aan. Jan was naar Ocean Terminal gegaan en kwam maar niet naar huis…ik at dus de rest van de macaroni op, want ik had afgesproken met Ruth, Deirdre en Kristina om naar de film ‘The social network’ te gaan kijken. Ik nam de bus en die werd bestuurd door dezelfde dame die mij een paar uur eerder thuis had gebracht! De rit werd nog meer ‘geanimeerd’ toen we de Elm Row Interchange bereikten en de chauffeur die het dan van haar zou overnemen, te laat bleek te zijn. Een leuke conversatie volgde tussen de passagiers. “I won’t be saying thank you to the next chauffeur”…”oh no, I’m kidding, I’ll still say thank you because he/she will bring me home and I wouldn’t want to walk home with this leg (zat in de gips)”. Een andere passagier antwoordde: “you could take a taxi, though”, waarop onze vrouwelijke chauffeur antwoordde “are you paying?”…Dit alles dan nog eens overgoten met de sappige Schotse klanken; gewoonweg schitterend! Toen ik uiteindelijk de cinema bereikte, stonden Ruth en co al aan te schuiven om tickets te kopen. Toen dit achter de rug was, kochten we nog een gigantisch grote hoeveelheid frisdrank, namen we plaats in de zaal en genoten van de film. Ik vond het niet de beste film ooit, maar we waren er eens tussenuit geweest! Toen we buitenkwamen, regende het en Ruth was weer zo lief om me naar huis te voeren.

Omwille van IPE voor het derde jaar, was er geen nagelchirurgie op donderdagochtend en ook de les orthotics ging niet door. Ik mocht dus zalig lang in bed blijven liggen; al stond ik wel eventjes op om Jan uit te wuiven (vertrok ’s avonds na het werk (omdat de auto in de garage is voor herstelling) direct met de trein naar Londen), maar kroop er daarna terug in! Rond 9u15 stond ik dan uiteindelijk wel op, maakte me klaar en nuttigde mijn ontbijt. De rest van de ochtend maakte ik een overzicht van mijn taken voor het vak interdis en dacht na over hoe ik dat op vrijdag zou aanpakken. Ik was eventjes heel erg blij geweest om op vrijdag (ook omwille van IPE en dus geen clinic) een vrije dag te hebben, maar helaas…last minute werd ik opgeroepen om IPE in het derde jaar mee te volgen om mijn opdracht te kunnen maken. Na mijn lunch vertrok ik naar Inchkeith house waar ik twee patiënten behandelde. Bij thuiskomst was Tim al vertrokken naar zijn ‘comittee meeting’ en kwam pas rond 20u terug thuis. Ik had ondertussen al gegeten: rijst met kip in een mosterdroomsausje. De rest van de avond verliep weinig efficiënt; op een zeker ogenblik was Rosie erin geslaagd naar boven te sluipen én mijn kamer binnen te dringen waarna ze zich prompt met natte voeten op mijn bed installeerde. Dat feestje ging niet door, maar ze bleef trouw naast mij op de mat zitten.

Vrijdag werd ik dus om 10u op QMU in de groep van Derek verwacht. Na aankomst ging ik eerst een koffietje halen, waarna ik me naar het opgegeven lokaal begaf. Tot mijn verbazing zat ook Emma in dat groepje, wat me dus een beetje meer op mijn gemak stelde. Rond 10u30 kwam Derek vervolgens binnen met een patiënt waarvan het groepje studenten een interview zouden afnemen. Na het interview werden er nog wat afspraken gemaakt en werd de info die we uit het interview hadden gehaald op papier gezet. Na onze lunch volgde nog een bespreking die eigenlijk maar tot 14u15 duurde. Ik stapte dus de bus op met een gevoel van “dit was weer eens nuttig…” en besloot in het centrum ‘Princes Mall’ nog eens binnen te gaan. Ik paste er een aantal dingen, maar kocht uiteindelijk niets. De eerste bus die daarna passeerde, was de bus die rechtstreeks naar Ocean Terminal reed en ik dacht: dan ga ik daar nog wat shoppen! Bij Gap kocht ik twee jeansbroeken en bij New Look twee speciale maar mooie kleedjes en een glanzende legging. Aan de kassa werd ik bediend door een jong meisje ‘in training’ die er op een of andere manier in geslaagd was het tweede kleedje niet te scannen, waardoor ik natuurlijk erg goedkoop was gediend! (Ik had het op het moment zelf niet door, dus wachtte mij bij thuiskomst een leuke verrassing J) In BHS ging ik nog even naar de superzachte en cosy microfleece dekentjes kijken en wat bleek…special offer! Dit kon ik ook absoluut niet aan mij laten voorbijgaan, dus kocht ik er eentje. Ik moest daarna wel een tijdje wachten op een bus, maar ik was supercontent met mijn aankopen. Het regende weer, dus kwam ik behoorlijk nat thuis. We aten Coq au vin met als dessert crème brûlée, waarna we Rosie de hele avond trachtten te kalmeren…Het was namelijk Guy Fawkes Night en er werd dus overal vuurwerk afgestoken, tot grote ergernis van Rosie.

Zaterdagochtend had ik geen reden om vroeg op te staan, en deed dat dus niet! Toen ik beneden kwam, lag er een briefje op tafel van Tim dat hij op frigo-jacht was vertrokken. Het deel waar je normaal flessen zet, was in onze frigo onherstelbaar losgekomen en misschien waren er nog een aantal zaken aan vernieuwing toe, vandaar. Ik bleef de hele dag binnen en werkte voor interdis. Saaier kon het bijna niet en ik ben er ook nog steeds niet mee klaar…’s Avonds aten we een ‘beef casserole’ met wat gekookte aardappeltjes en wat overschot kool. Als dessert een crumble. Opnieuw waren er enthousiastelingen die nog wat vuurwerk afstaken, waardoor Rosie weer compleet zot werd. Tim bleef daarom beneden tv kijken en ik ging boven X-factor zien. Tot Tim naar boven kwam met de telefoon. ‘Wie had ik aan de lijn?’…de mama en de papa! We klaarden wat dingen uit, bespraken wat te doen wanneer ze op bezoek zijn,…enfin, het was bedtijd toen we ons telefoongesprek beëindigden!

Op zondagochtend had ik mijn wekker gezet om 7u30, viel weer in slaap en sprong dus –een beetje boos op mezelf- om 8u uit mijn bed. Ik had namelijk het plan rond 9u de bus te nemen om tegen openingstijd bij de Dean Gallery te zijn om er de tentoonstelling van de Surrealisten te zien. Het lukte me uiteindelijk toch om op tijd te vertrekken en na wat zoeken, geraakte ik op mijn bestemming. Het was een mooie tentoonstelling, al had ik ergens andere verwachtingen gehad. Toch erg blij enkele werken van Picasso, Dalí, Miró, Delvaux, Magritte en nog tal van anderen gezien te hebben, verliet ik de galerij rond 12u30. Na nog vlug een tussenstop te maken in Princes Street, ging ik naar huis waar Tim net op het punt stond Jan van het station te gaan afhalen. Ik at vlug een toastje en startte daarna skype op want marraine was op bezoek (thuis bij mijn ouders)! We konden wat bijpraten over koetjes en kalfjes en het voelde alsof ik samen met hen in de zetel zat! Heel leuk! Nadat we ons gesprek hadden beëindigd, had ik met Jan een babbel in de keuken. Met de kleine Sam (9 weken oud) gaat het niet zo goed…uiteindelijk belde Jan’s dochter Clare om te laten weten dat ze Sam voor onderzoek gingen opnemen in het ziekenhuis en ze ‘whooping cough’ of kinkhoest vermoedden. Rond 17u30 kwamen Tim, Pete en Kate binnen met de nieuwe frigo, waardoor we dus de oude moesten leegmaken en weghalen. Er volgde heel wat opkuis en ook de nieuwe frigo werd uitgewassen en nadien op zijn plaats gezet. Bleek daarna dat de oven niet naar behoren werkte en het vlees dus nooit doorbakken zou geraken…een ongeluk komt nooit alleen. Ons avondmaal werd dus een allegaartje van bloemkool, pureepatatjes en omelet. Toen dat achter de kiezen was, haastten we ons naar Doth en George waar we voor een drankje waren uitgenodigd. Eens terug thuis ruimden we de keuken nog wat op en gingen daarna slapen.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik de afgelopen dagen een aantal foto’s nam zonder dat er een geheugenkaartje in mijn toestel zat…De foto’s staan dus op het intern geheugen van het toestel en ik zal nog eventjes moeten nadenken over hoe ik de foto’s op mijn computer kan krijgen…Mijn excuses dus voor het gebrek aan foto’s!

Dikke zoen!

xxx