Hallo iedereen!
Niet te geloven hoe snel de tijd vooruit gaat! Ik ben al zo goed als een maand in Edinburgh en toch voelt het nog steeds alsof ik hier ‘nog niet erg lang’ ben. En contradictorisch als ik ben, voelt het tegelijkertijd als de normaalste zaak in de wereld om hier (tijdelijk) te wonen. Alsof het nooit anders is geweest eigenlijk. Vreemd hoe een mens zich zo snel kan aanpassen!
Een woordje uitleg bij de titel van deze week is misschien weer geen overbodige luxe. Ik probeer elke week iets ‘typerends’ voor ervaringen in die bepaalde week weer te geven, en ik denk dat het deze keer het woordje “Aaay” is. Het is mij bijzonder hard opgevallen hoeveel mensen zo dikwijls ‘aaay’ zeggen, wat eigenlijk zoveel betekent als ‘ja’ of een ‘uhu’ als je iets wilt affirmeren. Ik had het idee dat aaay iets typisch was voor stoere mannen in het leger, iets Australisch, of iets voor mensen die gewoon de moeite niet willen doen om ‘beschaafd’ ja te zeggen. Totaal verkeerd blijkt dus, want hier hoor je het constant! Je weet dus van waar ik het haal in het geval ik deze gewoonte tegen het einde van mijn verblijf heb overgenomen.
Tijd nu voor het weekoverzicht. Op maandag: “rise and shine” om 8u30 (dit doet me trouwens denken aan een reclame die ik ergens zag hangen voor een soort ontbijtgranen en de slogan ging als volgt: You do the rise, we’ll do the shine! En ik dacht…dan blijft de rise wel nog altijd even moeilijk! :D) en eerst mijn computer aangestoken om mijn foto’s up te loaden en daarna mijn blog te posten. Ik nam een douche, ging ontbijten om daarna rond 10u30 te vertrekken naar het centrum. Langs Newhaven Road nam ik bus nummer 11; die rijdt doorheen Princess Street en stopt quasi voor de National Galleries, mijn bestemming voor die ochtend. Ik ging er de tentoonstelling “Impressionist Gardens” bezoeken en was zeker niet de enige met dat idee! Druk was het dus wel, maar dat is vrij normaal als je weet dat de tentoonstelling 17 oktober eindigt. De tentoonstelling zelf was zeker de moeite waard! Ik zag werken van onder andere Monet, Renoir, Gaugain, Van Gogh, Klimt én er was zelfs eentje bij van James Ensor, onze bekende Oostendenaar! Indrukwekkend als je bedenkt dat al deze schilderijen vanuit musea over de hele wereld (Ohio, Washington, New York, Frankrijk, Italië, Duitsland,…) naar Edinburgh werden overgebracht! Ik zou wel een poosje mogen reizen om al deze werken te gaan bekijken in hun normale ‘habitat’! Het ene werk beviel me meer dan het andere, maar ik zou het impressionisme beschrijven als:
-‘slightly dreamy’ omdat het verre van detaillistisch is geschilderd;
- warm;
- het geeft je het gevoel naar die afgebeelde plaatsen (= tuinen) ‘gezogen’ te worden alsof je er zelf even in kunt rondslenteren;
- en ook dat je het schilderij maar zeker ook het leven ‘vanop een afstand’ moet bekijken 'to get the bigger picture' of hoe zeggen ze dat.
-‘slightly dreamy’ omdat het verre van detaillistisch is geschilderd;
- warm;
- het geeft je het gevoel naar die afgebeelde plaatsen (= tuinen) ‘gezogen’ te worden alsof je er zelf even in kunt rondslenteren;
- en ook dat je het schilderij maar zeker ook het leven ‘vanop een afstand’ moet bekijken 'to get the bigger picture' of hoe zeggen ze dat.
Na genoten te hebben van al dat moois van wereldklasse, liep ik een eind langs Princess Street. Ik kocht er een verjaardagskaart voor Jan en ook wat postkaarten van Edinburgh. Daarna stak ik over naar de ‘Old town’ om in de Royal Mile een “Scotland-scotland-scotland-scotland-scotland-…”-tas (ik hoop dat jullie weten wat ik bedoel) te gaan kopen. Die bleek echter meer te kosten dan ik dacht oorspronkelijk gezien te hebben, wat me deed besluiten er toch nog even over na te denken. Ik zakte terug af naar North Bridge, nam de bus en kwam rond 15u30 thuis. Rosie was superenthousiast toen ik de deur opende en dus speelden we eerst wat om het ‘contentement’ eruit te krijgen. Daarna nam ik mijn lunch (vrij laat, I know) en rond 16u15 kwamen Jan en Tim thuis, waarna Jan besloot een dutje te doen. Ik vertrok naar Ocean Terminal en ik had het shoppingcenter zo goed als voor mij alleen. Ik keek wat rond in de solden (want het zijn hier ‘midseason’-koopjes) maar ik kocht uiteindelijk niets…Niet in de echte ‘shopmood’ laat ons zeggen. Tegen 18u45 was ik terug thuis waarna we wat Chinees-achtig hebben gegeten. Ik keek daarna heel eventjes naar tv en ging daarna mijn mails checken.
Ik sprak al een aantal keer over North Bridge en ik kan me voorstellen dat velen onder jullie zich daar niet veel kunnen bij voorstellen! :D Vandaar, enkele foto's...
Ik sprak al een aantal keer over North Bridge en ik kan me voorstellen dat velen onder jullie zich daar niet veel kunnen bij voorstellen! :D Vandaar, enkele foto's...
Omdat ik ook al zo vaak over Ocean Terminal gesproken heb en jullie enkel een foto heb getoond van de buitenkant, heb ik nu ook eens wat foto’s genomen van de binnenkant. Ik sta zo ongeveer in het midden en nam een foto links en rechts van mij.
Ik gun jullie ook even een blik op het centrale restaurant-café gedeelte met het uitzicht op het water. Hier is het dus dat ik af en toe een lekkere kop koffie drink.
Over naar dinsdag dan. Na een onrustige nacht met ongetwijfeld ook vreemde dromen heb ik énorm verschoten van mijn wekker. Gevolg: heel de ochtend een slecht en vooral ook erg moe gevoel. ’s Morgens ging ik naar de les clinical studies waarin het over het lymfesysteem ging en daarna naar de demonstrations waar we een uur les kregen over de Ankle Brachial Pressure Index en hoe je die moet meten/berekenen. Volgende week mogen we hier dan op oefenen. ’s Middags was het voor mij weer in Inchkeith house te doen, waar ik met Hongyu 1 patiënt behandeld heb. Ikzelf heb bitter weinig werk geleverd omdat ik eigenlijk de hele tijd babbelde met onze superlieve patiënt! Hijzelf was 93 jaar oud maar nog erg kwiek, zijn vrouw 91 en twee weken geleden hadden ze hun 70ste huwelijksverjaardag gevierd (en de wals gedanst op “hun liedje”)! Stel je voor! Ze hadden zelfs een kaart gekregen van de koningin om hen te feliciteren! En dan denk je: dit was genoeg verbazing voor 1 patiënt…Nee hoor, kwam ook nog uit dat hij hier op 2 minuten van mijn deur woont! Wat een lieverd! Met die leeftijd had hij natuurlijk ook de oorlog meegemaakt, had drie maanden in Gent verbleven en had er een goeie vriend aan overgehouden waar hij nog jarenlang naar had geschreven. Ook aan iemand in Antwerpen had hij goeie herinneringen. Goh, wat hou ik toch van oude mensen!
Na dit alles zag ik nog een patiënte die vorige week haar wratten had laten behandelen. Het zilvernitraat had zwarte plekken gemaakt. Die moesten eerst verwijderd worden, waarna het zilvernitraat opnieuw werd aangebracht. Dat weten we dan ook weer! Eens alle patiënten verdwenen waren en ook de meeste studenten huiswaarts waren gekeerd, maakte ik van de gelegenheid gebruik om wat foto’s te maken van de clinic voor in mijn presentatie over Edinburgh. Voor ik naar huis ging, passeerde ik nog langs het kleine postkantoortje langs Ferry Road waar een vriendelijke heer mij van postzegels voorzag. ’s Avonds stond er steak op het menu met een champignon-ajuin sausje, asperges en potatoes. Als dessert een stuk lemontaart. Jan ging met Doth naar de cinema, ik sprak met thuis via skype en schreef daarna nog Jan’s verjaardagskaart en een aantal postkaarten.
De les locomotory science van woensdagochtend was afgelast omdat John in London verbleef, dus dat betekende dat ik iets langer kon slapen! Na een douche en ontbijt zocht ik op de computer wat naar boeken en literatuur voor mijn bachelorproef. Om 11u30 vertrok ik dan richting North Bridge om daarna over te stappen op de bus naar QMU en er rond 12u45 aan te komen. Ik ging eerst iets uitprinten en ging dan in de bibliotheek de twee boeken zoeken die ik via internet had gevonden. Toen ik de man aan de balie vroeg om ze te ontlenen, verwees hij me door naar het meest gesofisticeerde ding ooit. Ik legde mijn boeken, gewoon uit nonchalance op het machien en ik moest ‘de instructies op het scherm volgen’. Het machien vroeg mijn studentennummer, dus stak ik mijn studentenkaart in het daarvoor bestemde bakje. Daarna vroeg het wat ik wilde doen: boeken ontlenen of boeken terugbrengen? Ik duwde op ‘ontlenen’ (touchscreen) en ping-ping- beide boeken verschenen op het scherm zonder dat ik ook maar iets had gedaan! Het machien vroeg of ik meer dan die 2 items wilde ontlenen en vroeg dan om mijn kaart terug te nemen. En toen stond het scherm weer zoals ik het had aangetroffen. Wat een rare dinges zijn me dat! Het ding leek wel helderziend!
Na bekomen te zijn van deze ervaring, begaf ik me richting musculoskeletal clinic. Ik werkte samen met Emma (3de jaar) en Kirsty (2de jaar). Emma was erg zenuwachtig en we schoten eigenlijk niet echt op…maar aan het einde van de middag hadden we toch drie patiënten gezien. Voor het eerst in mijn leven maakte ik een cover over een zool zoals ik dacht dat het moest want had het nog nooit zien doen, en ik toonde Emma hoe je de randjes van een zool mooi kon afslijpen. Ze had precies een beetje schrik van de tol, en dat in haar derde jaar! Een beetje vreemd…en wie mij kent op het vlak van zolen slijpen, weet dat ik zelf geen groot licht ben in die dingen…
Na de clinic bleef ik nog even na om een warme choco te drinken (het koffiemachien werd op dat ogenblik gekuist, vandaar) met Emma en Debbie. Toen ik de bushalte bereikte, kwam er net een bus nummer 44 aan. Ik besloot die maar eens uit te proberen, kwestie van wat variatie te brengen in mijn busreizen. Aan de grote roundabout op het einde van Leith Walk stapte ik af en nam dan een andere bus die me helemaal tot thuis bracht. Rond 17u45 kwam ik thuis; Tim ging juist vertrekken en Jan was tot bij haar vriendin Lesley gegaan na haar trip naar Glasgow. Even relaxen dus, samen met Rosie op de zetel. Eens Jan terug was thuisgekomen, kookten we samen onze pasta met pesto en aten het vervolgens met veel smaak op. En toen ging de bel…Doth en Frank kwamen een cadeau’tje afleveren voor kleine Sam (begin september geboren kleinzoon van Jan en Tim), want Jan vertrok donderdagavond naar London op bezoek bij haar dochter en kleinkinderen Ellie en Sam. We dronken een glas wijn en lachten ons weer kapot (Doth heeft zo’n aanstekelijke lach!). Eens ons bezoek weer was vertrokken, besloot Jan met Rosie en de overschot wijn even tot bij Jack en Jane te gaan. Ik bleef thuis, keek naar masterchef, bekeek mijn mails en schreef wat op wat ik de laatste dagen zoal had beleefd.
Donderdag was ik om 8u50 op uni, waarna ik direct naar de podo-afdeling op het tweede verdiep ging en operatiekledij aantrok. Deirdre en Emma kozen ervoor om ’s morgens de nagelchirurgie te doen en in de namiddag de verdoving (twee andere studenten deden dan ’s morgens de verdoving en ’s middags de chirurgie). Ik verplichtte mezelf om de chirurgie bij te wonen, gewoon om er vanaf te zijn want ik ben geen fan van het idee…Nagels vind ik iets zeer delicaat; ze kozen indertijd niet voor niets duimschroeven en van die dingen om mensen te martelen…Het contact met de studenten verliep weer een beetje stroef omdat ze niet goed weten wat ik daar kom doen. Zij krijgen maar 1 keer de kans om dit te doen en komen een beetje over alsof ik dat van hen afpak; natuurlijk volledig te verstaan. Maar goed, de chirurgie ging echt supersnel en dat had ik helemaal niet verwacht. Het zag er ook niet zo vies of bloederig uit zoals ik me had voorgesteld, maar je mag niet beginnen nadenken hoe het zou voelen…Ik zag zowel een volledige als een partiële nagelresectie, dus ik had weer eens chance van beide te kunnen ‘proeven’! Wel stel ik me vragen bij de steriliteit die gehanteerd wordt bij deze ingrepen, want gewoon al de manier van handschoenen aandoen kon voor mij niet door de beugel.
Met een onverwacht redelijk goed gevoel verliet ik QMU en reed met de bus terug richting Inchkeith house. Ik zat op bus nummer 30 naar Clovenstone (waar ik dan gewoonlijk op North Bridge overstap op nummer 7 of 14) en ik zag plots dat nummer 14 voor ons reed! We staken die uiteindelijk voorbij, zodat ik besloot gewoon te bellen, af te stappen en nummer 14 te nemen. Zo had ik mijn overstap al vroeger gemaakt en kon ik die bus dus niet meer missen. Om 12u55 kwam ik dan aan in Inchkeith house, at vlug mijn lunch (de left-over pasta met pesto, en chance dat ik het in een plastiek zak had verpakt, want de olie was behoorlijk uitgelopen…) Dan vlug omgekleed en ik begon te vrezen dat ik wéér in een andere groep met onbekende gezichten was terechtgekomen MAAR toen kwamen Alice en Ruth binnen, dus was ik gered! Ik vormde een team met Ruth en we behandelden een patiënte met artritis en behoorlijk dikke mycotische nagels. Op ‘mijn’ voet (de rechtervoet van de patiënt) zat ook een ferme likdoorn, waardoor de dame met een redelijk gat in haar voet naar huis keerde. Bij de presentatie van de patiënt, stelde Sharon nogal wat biomechanische vragen en Ruth bleek moeite te hebben met het supinatie-pronatie of inversie-eversie principe. Ik offreerde haar om mijn voeten eens te bekijken, want een meer geëverteerde voet dan de mijne kun je bijna niet hebben…Ruth haalde Sharon erbij (haar reactie: “Wow, you do have quite interesting feet Caroline!” as in: wow, zooo’n afwijking! :D) en daarna quasi de helft van de klas om mijn “ongewone – erg platte - supermobiele” voeten te bekijken. Na dit alles behandelden Ruth en ik nog een patiënte met verrucae. Niet veel speciaals, we deden gewoon een beetje reductie. Ik kwam thuis in een leeg huis, maar er lag een brief voor mij op de tafel van Mary! Wat fijn om wat nieuwtjes te kunnen lezen! Jan vertrok met de trein van 17u naar London, wat me deed besluiten dat Tim haar naar het station had gevoerd. En zo was het ook; even later kwam hij binnen en vertelde dat hij niet ging eten…Dus begon ik dan maar voor mezelf wat patatjes te koken om ze later te pureren; kookte ik een maïskolf als voorgerecht en zette de papillot met zalm in de oven. ’t Heeft allemaal heerlijk gesmaakt en ik at ook het restje van de Queen of puddings op. Daarna naar mijn mails gekeken, de belevenissen van de dag genoteerd en wat rondgeneusd op het internet. Nathan (de jongen met Belgische papa) had me in Inchkeith house aangesproken met de boodschap dat hij geen idee had hoe hij de Nederlandse zin die ik hem had gemaild, moest uitspreken (hij had me toegevoegd op facebook en vroeg me om hem wat nederlands te leren, dus ik begon met iets in de trant van “hallo, hoe gaat het? Aangenaam kennis te maken). Op dat moment had ik weinig tijd voor een “chat” omdat Ruth en ik nog een patiënt gingen behandelen, dus besloot ik hem ook ‘s avonds maar een mailtje te sturen. Even later stuurde hij een mailtje terug dat zijn grootmoeder net was overleden…Ze had vorige week een ‘stroke’ (cerebrovasculair accident ofte herseninfarct) gehad en hij vond het natuurlijk erg jammer dat hij geen afscheid had kunnen nemen. Een dezer dagen keert hij dus huiswaarts voor de begrafenis (Ierland). De donkere kanten van het leven…
Vrijdagochtend kon ik weer wat langer slapen (tot 7u15) omdat ik ‘maar’ tot Inchkeith house moest, zo’n 10-tal minuten met de bus. Ik kwam aan om 8u45 en om 9u had ik al een eerste patiënt samen met Emma. We deden twee patiënten in de voormiddag, telkens met een ‘diabetic assessment’. Dit houdt in dat we de belangrijkste arteriën in de voet gaan zoeken met de Doppler en het geluid ervan analyseren, de skin condition, skin colour, riskfactors nagaan en verschillende methoden van neuropathie-testing toepassen. Om 12u15 gingen we lunchen en Emma en ik hadden een leuk gesprekje. ’s Namiddags gingen we weer een team vormen, maar er waren te veel patiënten voor het aantal studenten waardoor ik ook een patiënt voor mij alleen kreeg. Ai ai, stress… Gelukkig waren het niet zo’n moeilijke voeten en was het een aangename mens! Eens hij wist dat ik van België was, vroeg hij of we daar vaak engels spreken…Haha! “Your English is good, no accent…” John kwam mijn werk inspecteren, stelde me wat vragen en daarna mocht ik nog een interdigitale silicone maken om de druk tussen teen 4 en 5 van de rechtervoet weg te nemen (en dus de kans op een likdoorn te verminderen). John was verbaasd over mijn silicone-kunsten, dus ik was gelukkig! Ook mijn patiënt was gelukkig: “Thanks very much love!” en hoopte zelfs dat ik de volgende keer opnieuw zijn voeten zou doen. Helaas is zijn volgende afspraak 12 januari, dus ben ik tegen die tijd al terug in België. Bij thuiskomst was er opnieuw een brief voor mij, deze keer van het Royal College of Physisians Edinburgh met mijn certificaat dat ik aanwezig was op het congres van vorige week! Joepie! ’s Avonds at ik spaghetti bolognese, deed een was en hing die op en werkte heel wat aan mijn blog.
Herinneren jullie zich de foto van de boom waarop ik uitkijk vanuit mijn venster? Dit is hoe hij er nu uitziet...
Herinneren jullie zich de foto van de boom waarop ik uitkijk vanuit mijn venster? Dit is hoe hij er nu uitziet...
Zaterdagmorgen werd ik gewekt door de verwarming, maar keek pas om 9u naar mijn klok. Ik stond vervolgens op, nam een douche, ging ontbijten en stak mijn volgende was in het machien. Ik werkte daarna op mijn computer voor het vak ‘Interdis’, maar onderbrak regelmatig voor bijvoorbeeld het ophangen van de was en het vullen van de laatste machine, en het lezen van mijn post. Ik kreeg namelijk een brief van marraine (ofte mijn grootmoeder) in de bus en was er o zo blij mee! Rond de middag belde Ruth me om te zeggen dat we pizza zouden gaan eten. Ze stelde voor mij met de auto te komen halen omdat ik wellicht de plaats van bestemming niet wist zijn…Ik contacteerde Alice om te vragen wat zij zou aantrekken die avond en nadat ze om 17u gedaan had met werken, belde ze me op. ’t Was typisch Alice
We reden vervolgens langs Leith Walk en belden toen Alice op om te weten te komen waar ze precies woonde. Terwijl Ruth reed, vertelde Alice mij via de telefoon hoe we moesten rijden. ’t Was uiteindelijk helemaal niet moeilijk, waarna we onze reis vervolgden naar North Bridge. Ruth dropte ons en ging toen haar auto parkeren. Ik had dus evengoed met de bus kunnen gaan, want North Bridge is nu bepaald een plaats waar ik behoorlijk veel passeer. In de Pizza Express hadden ze een tafel gereserveerd voor 8 personen. We moesten behoorlijk lang wachten op de rest van de groep, maar het werd een gezellig etentje. Na het etentje (we ontploften bijna) wandelden we richting Waverly station opdat Kirsty de laatste trein naar huis zou kunnen nemen. We zetten daarna onze tocht verder naar het Travelodge Hotel in Rose street. Chevaughn (een jarig meisje in een rolstoel die met ons mee was) verbleef er samen met Kathy en Louise voor een nacht omdat ze moeilijk thuis raakten. We babbelden en dronken wat (onder andere een vodka-jelly (niet echt mijn ding) en Irn Bru (het zoetste meest afschuwelijke goedje dat ik ooit dronk), met het plan daarna nog uit te gaan. Maar iedereen raakte moe, dus besloten we dat dan maar niet meer te doen. Rond 2u vertrokken we naar huis (Ruth, Sophie, Alice en ik) en Ruth was zo lief ons allemaal naar huis te voeren. Om 2u30 was ik thuis en om 3u vertrok ik naar dromenland.
Zondagmorgen stond ik om 10u op, nam een douche, ontbeet en installeerde daarna de draadloze computermuis die Tim van dochter Amy voor zijn verjaardag cadeau had gekregen. Ik bekeek daarna mijn mails en schreef nog een stukje voor mijn blog. Rond 13u vertrok ik dan naar Ocean Terminal. Ik had juist een bus gemist en op zondag rijden ze maar om het half uur…dus heb ik een eindje gewandeld. In Ocean Terminal was het aangenaam druk. Ik liep rond in Debenhams en kocht er twee sjaaltjes en in een andere winkel kocht ik een paar handschoenen, want ze voorspellen vorst voor volgende week! Rond 15u30 was ik terug thuis. Jan was in de keuken (terug van London!) maar ze ging een dutje doen want het was een enorm vermoeiend weekend geweest. Ik vertrok daarna naar St-Jamescenter, het shoppingcenter waar ik nog niet was geweest. En had ik ongelijk om daar zo lang mee te wachten! Je houdt het niet voor mogelijk hoe groot het is, want alleen al ‘John Lewis’ (een winkel waar je alles vindt, van kleren tot kerstgerief) is niet te overzien. Niet te verwonderen dus dat ik verloren liep! Bij het buitenkomen wist ik evenmin waar ik mij bevond, maar gelukkig wist ik snel waar ik heen moest. Ik nam bus 22 naar Ocean Terminal (wegens lange wachttijden voor mijn ‘normale bussen’) met als gevolg dat ik nog een heel stuk te voet mocht doen. Toen ik thuiskwam waren Jan en Tim waren al aan het eten. Ze werden namelijk rond 19u bij Doth en George verwacht voor een feestje ter ere van Jan's verjaardag. Met tegenzin (wegens vermoeid) vertrokken ze en ik deed mijn strijk voor de tv. Eerst waren er de televoting-resultaten van ‘Strictly come dancing’ en daarna van ‘X-factor’. We (Rosie en ik) zijn dus weer helemaal mee!
Ik denk dat ik deze week een record heb bereikt qua aantal geschreven woorden, dus misschien moet ik volgende week mijn best doen om het net iets beknopter te vertellen…Maar ’t is ongelooflijk hoeveel een mens meemaakt op een week tijd!
Zo, jullie zijn weer helemaal bij! Tot volgende week!
Dikke zoen!
Zo, jullie zijn weer helemaal bij! Tot volgende week!
Dikke zoen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten