Hallo iedereen!
De tweede week (en eerste schoolweek) in Edinburgh is voorbij gevlógen! Wat deze week centraal stond was het reizen met de bus, nieuwe omgevingen en véél nieuwe gezichten. Aanpassen dus, en dat vergt enorm veel energie!
Ik begin mijn weekoverzicht op maandag; de eerste dag van de week en de laatste dag van mijn weekend. ’s Morgens werkte ik verder aan mijn blog (want daar kruipt toch wel wat werk in) en vertrok dan met de bus naar QMU omdat ik er om 12u30 een afspraak had met Evelyn (mijn begeleidster hier). Natuurlijk was ik weer een halfuur te vroeg en dus had ik nog ruim de tijd om wat te lezen in de comfy zetels aan de ingang. Ik had er ook een kleine conversatie met een madam uit Calabrië, Italië, die hier om een of andere uitwisselingsreden van haar studenten gedurende de maand september verbleef. Ze vond Edinburgh een zeer mooie stad maar vond het weer toch maar wat aan de koele kant…Iets na 12u30 kwam Evelyn aangewandeld met een ‘Disclosure-form’, een document die moet aantonen dat ik geen crimineel ben en dus dat ik patiënten mag behandelen. Ze nam ook kopies van mijn identiteitskaart (zo’n klein formaat had ze nog nooit gezien en ze twijfelde duidelijk aan de rechtsgeldigheid van dit document!) en ook van mijn rijbewijs. Na al deze beslommeringen stapte ik terug de bus op en het duurde lang vooraleer ik terug thuis was (of zo voelde het toch aan). Ik ruimde mijn kamer wat op, stak wat dingen in een tas om weer mee te geven met mama en papa en zette mijn gerief klaar voor dinsdag. In de late namiddag ging plots de bel en het waren mama en papa die aan de deur stonden. Ze vertelden enthousiast over hun ervaringen tijdens hun rondreis in het noorden van Schotland. Het werd een gezellige avond bij een stuk pizza, een salade en als afsluiter ginger cheesecake.
Dinsdag liep mijn wekker om 6u45 af (wat vroeg is als je drie maanden lang niet echt gewekt bent door een wekker…) en was ik pas om 9u05 op QMU. Ik ondervond dat mijn horloge een dikke tien minuten achter stond, wat er waarschijnlijk toe geleid had dat ik een latere bus had genomen en dus bijna te laat was in de les. Toen ik het lokaal binnenkwam, herkende Emma me bijna meteen. Het is een echt lief en bekommerd meisje, alleen jammer dat ik de tijd nog niet kreeg om er een deftig gesprek mee te voeren. Na de les was er de onvermijdelijke koffiepauze met daarna normaal gezien demonstraties van bijvoorbeeld hoe je met een doppler werkt. In plaats daarvan kregen we een uur zever over het hoe en waarom van reflecteren…Sorry dat ik het zever noem, maar in Gent doen ze niet liever en dus ben ik het al behoorlijk beu. Het heeft allemaal wel zijn nut, daar ben ik het volledig mee eens, maar het vergt vooral ook veel tijd…tijd die vaak beter aan andere dingen besteed kan worden. Gelukkig was dit maar voor 1 keer en volgen er in de volgende weken wel degelijk demonstraties. Na een snelle hap sprong ik de bus op naar Inchkeith house, de ‘voetkliniek’ waar mensen op afspraak gratis hun voeten kunnen laten verzorgen door de studenten. Ik kwam er terecht in een fijne groep tweedejaars! Sharon (een van de lesgeefsters) gaf me een rondleiding in het gebouw en daarna mocht ik haar volgen wanneer ze haar toer deed langs de studenten om hun werk te controleren en hun enkele vragen te stellen. Eens de patiënten naar huis vertrokken waren, volgde een demonstratie rond verrucae (of wratten).
Op woensdag had ik mijn wekker vervroegd naar 6u30 en gezien mijn horloge nu blijkbaar wel juist stond, was ik nu om 8u40 al op QMU. Een beetje te vroeg dus…Theoretisch startte de les van John Veto om 9u15, maar het werd uiteindelijk 9u25. Het ging over de basisdingen in biomechanica; de vlakken en assen en dergelijke…Niets nieuws voor mij dus, maar ik denk wel dat ik er in de komende weken meer zal aan hebben eens hij de pathologische gang gaat bespreken. Er werd een lange ‘teabreak’ gehouden en de tutorial (=soort werkcollege met de helft van de klas) duurde slechts 20 à 25 minuten omdat John praktisch een halfuur te laat verscheen. “Something came up…” . Over de middag at ik alleen, want de 2de jaars waren huiswaarts gekeerd wegens geen les in de namiddag en de 3de jaars waren nog niet aanwezig. Ik ging dan maar mijn studentenkaart halen (EINDELIJK!) en ging me dan omkleden voor musculoskeletal clinic in de namiddag. Het bleek een interessante maar oncomfortabele namiddag omdat ik samen met nog twee 2de jaars een 3de jaarsstudente moest ‘observeren’ tijdens haar onderzoek van de patiënt. De 3de jaarsstudente had stress omdat dit haar eerste onderzoek was én kreeg er dan nog 3 pottenkijkers bovenop…Ik was in haar plaats ook niet bepaald blij geweest. Bleek dan nog dat de patiënte niet wist dat ze in een ‘student clinic’ ging onderzocht worden en dus twijfelde of ze nog wel onderzocht wilde worden…Uiteindelijk werd het toch een ‘eind goed al goed’-scenario en had ik een goede babbel met de patiënte over –hoe kan het ook anders- Brugge.
’s Avonds nam ik de verkeerde bus en kwam ergens in hartje Musselburgh terecht. Ik nam er dan maar een bus waar ‘Princess Street’ (=hoofdstraat van Edinburgh) op stond, kwam langs Portobello (waar Kate en Sarah wonen) en uiteindelijk in het centrum terecht. Ik ging dan nog mijn Ridacard (= busabonnement) kopen want nu ik eindelijk mijn studentenkaart had, kreeg ik studententarief. Toen ik om 18u30 thuiskwam, warmde ik de rijst met kip en curry op die Jan voor mij had gemaakt en at het met smaak voor de tv op. Daarna at ik nog wat heerlijke soep en een potje crème brûlée, mmmm. Jan en Tim kwamen rond 21u15 thuis nadat ze voor Josh en Ruby hadden gebabysit en om 22u kroop ik uitgeput in bed.
Donderdag slaagde ik erin om opnieuw om 8u40 op school te zijn. ’s Morgens was er nail surgery (of dus nagelchirurgie). Ik keek toe hoe de plaatselijke verdoving werd toegediend, maar veel was daar uiteindelijk niet aan. Om 11u15 zat het erop, ging ik me omkleden en nam de bus naar Inchkeith house. Eenmaal aangekomen, at ik de heerlijke scones die Jan ’s morgensvroeg had gebakken + een banaan voor wat energie. Ik installeerde een unit in de clinic, maar mocht uiteindelijk niets doen omdat mijn disclosure nog niet in orde is. Een echt gevoel van in de weg lopen + moe zijn…’t was niet mijn plezantste namiddag. Ik volgde mee bij Kirsty die een dame met onychogryphose behandelde (voor de niet-podologen onder ons: erg dikke en lange nagels…je kunt het altijd eens google’en) en daarna nog bij Alice. Om 15u45 was ik buiten en ik besloot naar huis te wandelen om eens te kijken hoe lang ik erover deed. Een 25-tal minuten, zo bleek. Moe, moe, moe,…zo voelde ik me. Mama en papa telefoneerden nog ’s avonds en het deed ergens wel deugd het nog even in mijn eigen taal te kunnen vertellen. Hoewel mijn nederlands tegenwoordig ook maar brokkelig klinkt, vind ik.
Na de teleurstelling van donderdag hield ik mijn hart vast voor vrijdag, want ik zou een hele dag in Inchkeith house doorbrengen. Gelukkig is Inchkeith house niet zo ver van huis, waardoor ik wat langer in bed kon blijven liggen. Om 8u30 vertrok ik en om 8u45 stond ik al in de kleedkamer. Het beloofde aanvankelijk weer een dag van ‘aanmodderen’ te worden, want er was niet echt iemand die zich van mij aantrok. Tot Sharon zei dat ze mij een formulier ging laten ondertekenen om aan te tonen dat de disclosure onderweg is en ik geen crimineel ben. Zo geschiedde, en daarna mocht ik mijn eerste patiënt behandelen. Met voldoende stress volbracht ik mijn taak, en er was gelukkig nog een andere studente bij me die de conversatie een beetje op zich nam. De vrouw sprak nochtans erg verstaanbaar engels, maar ik hield mijn aandacht vooral op mijn werk. Later deelde ik nog een patiënt met Sophie, en maar best ook want ik bakte er werkelijk niets van! Na een korte lunchpauze (15 minuten) voegde ik me bij de overgebleven studenten van die groep die ’s morgens aanwezig was in area B, want ik had het eerlijk gezegd een beetje gehad met de verandering van gezichten. Alle patiënten hadden afgebeld voor area B, waardoor we met John een conversatie hadden over de werksituatie voor podologen in de UK. Later zag ik dan nog een patiënt met een ingegroeide nagel die er rood, gezwollen en pijnlijk uitzag. Verdict was dan ook dat hij een partiële nagelresectie (=nagelchirurgie) zou ondergaan. Ik was blij als het tijd was om naar huis te gaan. In de vooravond begon het te regenen maar tegelijk scheen de zon, met als resultaat natuurlijk een mooie regenboog!
Jan ging uit eten met collega’s, maar ze zorgde natuurlijk dat Tim en ik niets tekort kwamen. Gegrilde groeten en een potje met daarin kip, paddenstoelen, een heerlijk sausje en schijfjes patat bovenop. Als dessert kleine koekjes met daarop lemon curd, vanilla custard en een stukje aardbei. Na het eten ging ik naar boven, bekeek mijn e-mails en keek van 21u tot 22u naar ‘Strictly come dancing’ wat krak hetzelfde is als Sterren op de dansvloer bij ons. Een zalig lange nachtrust lachte me toe…
Onze buurjongetjes begrijpen duidelijk het concept van een zaterdagochtend niet en begonnen dus rond 7u30 wat op de piano te tokkelen. Gelukkig kon ik daarna nog wat dutten. Tegen 11u30 vertrok ik met Jan naar Ocean Terminal om geld af te halen en natuurlijk een kop koffie te drinken. We liepen wat rond in mooie winkels, zagen mooie dingen,…maar kochten uiteindelijk toch ‘maar’ een Hoopy Loopy Elephant voor Sam, een prachtig jurkje voor Ellie, een nurses watch (= zo’n horloge dat de verpleegsters aan hun schort ondersteboven hangen hebben. Handig om te weten hoe laat het is als het verboden is een horloge rond je pols te dragen!) voor mij en wat verjaardagskaarten. Ik genoot eigenlijk met volle teugen van dit uitje, écht waar! Eenmaal terug thuis aten we wat soep en daarna ging Jan op het onverwachts met Jane (een vriendin) koffie drinken. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om het eerste deel van mijn was te strijken en het andere deel te wassen en op te hangen. Toen ik net boven was en wat voor school ging beginnen werken, kwamen Jan en Jane terug thuis en vroegen of ik een glas witte wijn wilde drinken. Ik sloeg dit niet af en het werd een echte fijne vooravond. Toen Tim thuiskwam van de bowling en vertelde dat hij al gegeten had, maakte Jan van de gelegenheid gebruik om eens niet ‘te moeten koken’. We belden de Chinees om de hoek en haalden vervolgens onze maaltijd af. We aten voor de tv, want X-factor was bezig. Als dessert nog wat aardbeien met vanilla custard en we hadden weer lekker gegeten. Om 21u gingen we allemaal naar onze kamer en ik keek nog naar ‘The guardian’.
Zondag was ik wakker om 8u15 en ik besloot maar eens te mailen naar school. Dat duurde allemaal langer dan gedacht, waardoor ik pas tegen 10u aan het ontbijt verscheen. Geen probleem zo bleek, Jan had net de ‘Kippers’ in de oven gelegd. Na wat ontbijtgranen at ik dus een Kipper, wat dus vis was. Lekker, maar o zo veel graten! Tegen de middag vertrokken Jan en Tim naar het rugbytoernooi van Josh (de kleinzoon); ik dweilde vlug even de keuken en werkte daarna wat voor school. Verder fotografeerde ik nog wat in de tuin en werkte aan deze blog. We aten lekkere witte vis, pureepatatjes en erwtjes, dit alles overgoten met een heerlijk sausje! MAAR het dessert was toch wel het toppunt want we proefden 'Queen of puddings'. What's in a name...ik kan het u verzekeren mensen! Later op de avond kwamen Doth (short for Dorothy) en George nog even op bezoek (vrienden van Jan) en we lachten ons krieke met de verhalen die Doth wist te vertellen van haar reisje naar Fuerteventura...
Hier volgt nog een beetje Scottish 'wildlife' in onze tuin:
Ik heb de indruk dat ik deze week énorm veel heb neergeschreven en ik had eigenlijk het tegenovergestelde verwacht want veel meer dan 'naar school gaan' heb ik niet gedaan.
Graag wil ik nog deze mooie roze wolk die gisterenavond verscheen met jullie delen...
Dikke zoen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten