Getting to know eachother a wee bit better…

Dag lieve lezers,

Alweer een week voorbij…het gaat zo snel! Ik hoop dat het met jullie allemaal even goed gaat als met mij! Als ik het weerbericht van Frank Deboosere bekijk, dan denk ik dat ik een beetje jaloers mag zijn op de nazomer in België. Over de temperaturen hebben we hier ook niet te klagen, maar de laatste dagen waren grijs en ik voel dat dat een beetje op mijn gemoed begint te werken…Send me some sunshine, please? De titel van deze week verdient misschien ook wat meer uitleg. Het woordje "wee" wordt hier om de haverklap gebruikt, maar staat eenvoudigweg voor 'little'.

Tijd voor mijn weekoverzicht! Op maandag besteedde ik na het ontbijt nog redelijk wat tijd aan het uploaden van wat foto’s voor mijn blog. Eens dat uiteindelijk gelukt was, kon ik de blog posten en was ik er weer ‘vanaf’ voor een week. Ik werkte daarna wat voor school en schreef een e-mail over het doel van mijn bachelorproef naar iemand die er hier heel wat over weet en die mij misschien aan literatuur kan helpen. Na dit alles besloot ik te lunchen; samen met Rosie op de zetel met de tv afgestemd op de Commonwealth games in Delhi. Waarschijnlijk wordt er in België niet echt aandacht besteed aan deze games, maar aangezien zowel Engeland als Schotland deelnemen én bovendien heel wat medailles winnen, is het hier dus wel een hot topic. Ik had mezelf een doel voor ogen gesteld: om 15u naar het centrum vertrekken. Het was namelijk een erg zonnige dag en ik kon deze unieke kans om foto’s te nemen niet aan mij laten voorbijgaan. Het werd uiteindelijk 15u30 wanneer ik vertrok (’t was té gezellig met Rosie op de zetel…) en ik reed met de bus tot North Brigde. Ik liep de Royal Mile in, langs St-Giles Cathedral tot aan het kasteel. Daarna ging ik terug naar beneden (want ja, Edinburgh heeft hellingen) via Ramsay Garden en The Mound naar Princess Gardens. Ik liep helemaal tot het einde, waar mijn mond openviel door de pracht van de fontein die daar te bewonderen is. De fontein, op de achtergrond het kasteel en met een al licht ondergaande zon…een feest voor wie van fotograferen houdt! Ik moest echter mijn horloge in de gaten houden, want ik ging met Jan en haar collega Fiona nog naar de film. Ik liep dus de gardens terug af, de rest van Princess Street en nam de bus aan St-James Centre (= groot shoppingcenter waar ik nog niet binnen ben geweest…probably shame on me!). Rond 18u10 was ik terug thuis, we aten nog eens die heerlijke pasta met pesto en rond 19u15 kwam Fiona ons in haar Mini Cooper ophalen. We reden naar Ocean Terminal en genoten van “Eat, pray, love”, een film die in België pas later deze week uitkwam. Een aanrader voor iedereen die houdt van dromerig, romantisch én reizen…een 100% match voor mij dus!

Op dinsdag vertrok ik ’s morgens op ’t gemakje naar de les. In clinical studies ging het over “venous assessment” en in de demonstrations die erop volgden ging het over het gebruik van een Doppler. We mochten allemaal eens proberen een al dan niet gezonde/jonge hartslag te identificeren (3 geluiden per slag) en het verschil tussen een slagader en een ader (de slagader geeft natuurlijk de klopjes van de hartslag en een ader klinkt als een huilende wind). Daarna nam ik de bus naar Inchkeith house, kwam er om 12u40 toe en at er als lunch wat “left-over” pasta met pesto. Alice nodigde me uit om met haar samen te werken, wat ik natuurlijk niet afsloeg. We zagen drie patiënten en ik ging met een echt goed gevoel naar huis. ’s Avonds at ik alleen met Tim (Jan was naar de weight-watchers) een soort gebraad met een soort koekje, pureepatatjes en rode kool. Tim zei dat ze ergens noordelijker zo’n gebraad in een groot koekje maken, een lokale specialiteit. Als dessert hadden we een potje met een soort mousse: chocolade-amaretto. Ook Tim moest daarna nog ergens naartoe, waardoor ik de hele avond via skype met thuis heb gebabbeld. ’t Was mijn eerste skype-ervaring en ’t was niet mis! Daarna had ik nog een leuk chatgesprekje met Sheila, zette ik mijn gerief klaar voor woensdag, zag nog een stukje CSI en ging toen slapen.

Woensdagochtend regende het, met als gevolg dat nóg meer mensen de bus namen. Bus 30 naar Musselburgh heeft al geen plaats op overschot want het is geen dubbeldeck bus (geen idee waarom?!), dus met dit regenweer was het volledig “overload”. Ik moest een hele tijd rechtstaan, wat erg oncomfortabel is met die hoogteverschillen (trapjes naar achter toe) in de bus. Ik kwam rond 09u05 op school toe en volgde de les van John over de beginselen van de ganganalyse. Na een koffiepauze was er nog meer ganganalyse en om 10u45 gaf hij er de brui aan. Een halfuur te vroeg gedaan dus…Ruth was gelukkig zo lief ‘even’ na te blijven (want ze had geen les in de namiddag) om me wat wegwijs te maken in het gebruik van de computers en printers. Ze besliste samen met mij te lunchen en we gingen daarvoor naar het studentencafé, recht tegenover het gebouw van de unief. Ik at er mijn eerste fish and chips en we hadden een goeie babbel over allerlei onderwerpen waaronder over reizen. Het voelde zó goed om eens uitgebreider kennis te kunnen maken met iemand, want gezien mijn voortdurende switch van groepen en lokalen is dit echt geen evidentie. Na de lunch repte ik me naar de musculoskeletal clinic. Rebecca, Jill, Alice en mezelf vormden een groepje en ’t was echt fijn samenwerken. Ook de patiënte was tevreden en was zo blij met ‘haar’ dames dat ze ons elk een doos pralines zou kopen als we haar van haar probleem verlosten. De terugreis met de bus duurde erg lang (ergens om een of andere reden een opstopping) en was ook weer erg druk. Om 17u30 kwam ik thuis en ging even op de computer om mijn mails te checken. Daarna was het tijd voor “supper” waarbij we eerst een St-Jacobsschelp aten en daarna eend met roasted potatoes en kool en als dessert Trifle. Om het eten wat te laten zakken, keken we naar Masterchef waarna ik nog een verjaardagskaart schreef voor Tim, mijn stage in orde maakte en een beetje opschreef wat ik deze week tot dan toe zoal had beleefd.

Op donderdag kon ik wat langer in bed blijven liggen, want ik moest pas tegen 9u in Queen Street zijn (= het centrum) voor een congres. Grappig was dat ik samen met een dame stond te wachten om over te steken en ze me vroeg of ik toevallig wist waar het Royal college was…Ik vroeg of ze het over een congres had, en ze zei van niet. We staken over en uiteindelijk bleek dat ze op exact dezelfde plaats moest zijn als ik! Een jonge heer zwaaide de deur van het Royal College of Physicians voor me open (zoals je dat zou hebben in een duur hotel) en wees me de weg naar het congres waar ik me voor had ingeschreven. Ze vonden mijn naam op de gastenlijst (oef!), ik mocht de bagde met mijn naam zoeken en opspelden en een kop koffie of eender wat vragen aan de catering. Allemaal erg professioneel dus… Na genoten te hebben van de koffie, werden we verzocht plaats te nemen in het auditorium voor de eerste sessie van het congres. Het congres ging onder andere over thyroïd eye disease, thyroïd cancer, the happy thyroid consultation, HbA1c als diagnosemiddel, wat diabetes doet met het brein, radiotherapy, pancreastransplantatie,… Niet allemaal direct te linken aan podologie, maar wel allemaal erg interessant (ook de verschillende dialecten van de sprekers). Zeker als je weet dat ik voor al deze hoogopgeleide sprekers, drank en eten als ‘health care student’ helemaal niets hoefde te betalen! Om 17u kwam het einde van een toch wel lange dag.

Tim was niet thuis om Jan en mij te vergezellen bij het avondmaal. We aten zalm, grote garnalen, een slaatje van bonen en heerlijke roasted potatoes. Later op de avond kwamen Jack & Jane nog langs voor Tim’s verjaardag. We zaten gezellig in de zitkamer vooraan het huis, dronken witte wijn en aten een stuk taart. Ik nipte van de ‘speciale’ whisky die Tim van Jan had gekregen, maar vond dat die gewoon zoals andere whisky straf smaakte. Een beetje licht in het hoofd maar voldaan na deze gezellige avond, kroop ik wat laat in bed.

Vrijdagochtend was het een beetje moeilijk om op te staan, maar ik kon me troosten met de gedachte dat het vrijdag was. Geen Inchkeith house, maar IPE-day (ik denk dat het staat voor ‘interprofessional education’) op QMU. Ruth en ik kwamen quasi tegelijkertijd toe en gingen samen naar het auditorium waar we met heel wat tweedejaars van andere richtingen verzamelden. Het werd een ochtend met heel wat sprekers die elk vanuit hun ‘point of view’ spraken over multidisciplinaire teams. Vooral de getuigenis van een patiënt was ‘impressive’ en riep op tot nadenken. At lunchtime zaten we met een aantal tweedejaars podologie gezellig samen en schrok toen Nathan tegen mij zei: “hoe is’t?”. Bleek dat zijn papa afkomstig is van Lier…Nathan zelf is natuurlijk hier (of in Ierland) geboren en spreekt maar een paar woorden Vlaams, maar ’t was een leuke verrassing! Na de middag zaten we in kleinere groepjes samen en ging het vooral over hoe de studenten hun presentatie die ze in januari moeten geven het best aanpakken. Ik had ook een leuke babbel met Sarah, een meisje die speechtherapy (of logopedie) studeert. Om 14u15 was de namiddag ten einde, waarna ik nog even nableef om met Evelyn (mijn begeleidster) te overleggen. Blijkt dat ik in de ‘verkeerde’ les zit…Later meer wellicht meer hierover. Daarna ging ik nog een en ander uitprinten omdat ik een ‘studeerweekend’ had gepland en ik eigenlijk over quasi geen enkele papieren Belgische cursus beschik. ’s Avonds deed ik de was en had ik opnieuw ma en pa aan de lijn via skype en moest daarna nog beslissen voor welk keuzeOLOD (keuze-opleidingsonderdeel dat ‘interdisciplinair’ wordt georganiseerd op het einde van januari) ik me ging inschrijven…

Op zaterdagochtend moest ik om 10u aan mijn computer zitten om vlug te klikken op mijn keuze vooraleer het was ‘volgeboekt’. Ik zette mijn wekker om 8u30, want zo had ik nog even de tijd om te douchen en eventueel nogmaals te piekeren over mijn keuze. Uiteindelijk sprong ik om 8u55 uit mijn bed, beseffend dat het in België op dat moment al 9u55 was! Wat dom van me om daar niet bij stil te staan! Vlug vlug mijn computer opgestart natuurlijk en uiteindelijk gekozen voor ‘verslavingszorg’. Het lijkt me een interessant topic, met hopelijk niet teveel werk… Na gekozen te hebben, ging ik douchen en ontbijten, waarna ik nog wat was in de machine stak en daarna bij de rest ophing. Ik was alleen thuis met Rosie, want Jan en Tim waren ’s morgens naar de luchthaven vertrokken om Amy op te halen en daarna boodschappen te doen. Amy ging bij thuiskomst wat bijslapen (want was vroeg moeten opstaan) en ik deed wat neuro-anatomie. Na de lunch met wat soep, crackers en kaas, deed ik nog een poging om verder mijn cursus door te nemen. In plaats daarvan beluisterde ik wat muziek, maar werkte uiteindelijk het eerste deel toch nog af. ’s Avonds aten we een elk een volledige maïskolf (erg lekker, beetje zoet), pizza en een slaatje. Als dessert was er carrotcake. We aten uitzonderlijk voor de tv, want eerst was er “Strictly come dancing” en daarna “The X-factor”. The X-factor duurde lang, want er waren 16 kandidaten en het programma werd om de vijf minuten onderbroken. Om zot van te worden! Maar The X-factor is hier écht hot news, dus we moeten mee zijn hé… Om 22u15 was het ten einde, waarna we uitgeput gingen slapen.

Zondag…rustdag. Ik had zo’n dag waarbij je totaal niet wilt opstaan. Uiteindelijk deed ik het toch, rond 9u45. Toen ik om 10u15 aan het ontbijt verscheen, bleek dat Amy al terug thuis was van Glasgow! Ze was er op zaterdagavond naar een trouwfeest geweest en had er de nacht in een hotel doorgebracht. Ik at een gepocheerd eitje en wat bacon met een broodje en daarna nog een half stukje worst, overgoten met twee koppen koffie. Dit alles bleek later wat zwaar op mijn ‘zondaggestemde’ maag te vallen. Tim, Jan en Amy vertrokken naar de rugby van kleinzoontje Josh en ik bleef met Rosie lekker thuis. Ik deed mijn strijk, en dat duurde behoorlijk lang…Toen ik de intentie had mijn blog te beginnen schrijven, kwamen Jan, Tim en Amy terug thuis waarna we naar Ocean Terminal vertrokken. Ik was van plan wat te shoppen maar het bleek énorm druk te zijn. Het deed me beslissen dat dan toch maar uit te stellen tot morgen! We dronken wel een lekkere kop koffie en Jan kocht een paar spullen. Eens terug thuis zette ik mij aan mijn computer en probeerde mij te herinneren wat ik de laatste dagen zoal had gedaan…conclusie: ik moet leren regelmatiger iets op te schrijven!

’s Avonds aten we special chicken met gravy en met roasted potatoes, mashed potatoes, rode kool, groene kool en worteltjes. Als dessert: Queen of puddings! Ik keek daarna met Jan even naar de Antique roadshow en ging toen op mijn kamer naar de Da Vinci Code kijken, met het idee het stuk over Rosslyn Chapel nog eens te zien voor ik het in het echt ga bekijken…

See ya later!

 xxx